ای ســعـادت مـددی کـن کـه بــدان یـار رســملطـف کـن تـا من دل داده بـدلدار رسـماو زمــن بــنــده بــایــن دیــده خــون بــار رســدمن ازآن دوسـت بـیاقو…
| ای ســعـادت مـددی کـن کـه بــدان یـار رســم | لطـف کـن تـا من دل داده بـدلدار رسـم |
| او زمــن بــنــده بــایــن دیــده خــون بــار رســد | من ازآن دوسـت بـیاقوت شکربـار رسم |
| عـنـدلـیـبــم ز چــمـن دور زبــانـم بــسـتــسـت | آن زمان در سـخـن آیم که بـگلزار رسم |
| تا بدان دوست رسم بگذرم از هر چه جزاوست | بـزنم بـر سـپـه آنـگـه بـسـپـهدار رسـم |
| نـخـوهـم مـلـک دو عـالـم چـو بــبــیـنـم رویـش | جــنـتــم یـاد نـیـایـد چــو بــدیـدار رسـم |
| کـس بــدان یـار بــرفـتــن نـتــوانـســت رســیـد | بــرســانــیـدن آن یــار بــدان یـار رســم |
| گرچـه نارفتـه بـدان دوسـت نخـواهی پـیوسـت | تـا نگویی که بـدان دوست بـرفتار رسم |
| دوســت پــیـغـام فـرســتــاد کـه در فـرقـت مـن | صبـر کن گرچه بـسالی بـتو یکبـار رسم |
| گـفـتـمش کـی بـود آن بـار؟ معـین کـن!گـفـت: | من گلم وقـت بـهاران بـسـر خـار رسـم |
| نـعــمـت عــشــق مـرا کــز دگـران کــردم مـنـع | گرکنی شکر چو مردان بتو بسیار رسم |
| تـوچـو بــیـمـاری و، چـون صـحـت راحـت افـزای | رنـج زایل کـنم آنـگـه کـه بـبـیمـار رسـم |
| از در بــاغ خـودم مـیـوه ده ای دوسـت کـه مـن | نه چـنان دسـت درازم کـه بـدیوار رسـم |
| از درت گـــرچـــه گـــدایـــان بــــدرم واگـــردنـــد | چـه شـود گـر من درویش بـدینار رسـم |
| مـن بــرنـگـیـن ســخــنـان ازتــو نـیـابــم بــویـی | ور چـه در گفـتـن طـامات بـعـطـار رسـم |
| ســیـف فــرغــانـی در کــار تــویـی مــانـع مــن | پـایم از دسـت بـهل تـا بـسـر کار رسـم |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
