خوش آن رهرو که دایم چون فلک بر خویش می گرددکه بر خود هر که گردد بیش، شوقش بیش می گرددمـجــرد شـو کـه بــرق بــی مـروت بــا جــهـانـسـوزیزبـــی بـــرگـ…
| خوش آن رهرو که دایم چون فلک بر خویش می گردد | که بر خود هر که گردد بیش، شوقش بیش می گردد |
| مـجــرد شـو کـه بــرق بــی مـروت بــا جــهـانـسـوزی | زبـــی بـــرگــی چـــراغ خـــانــه درویــش مــی گــردد |
| بــه قــســمـت صــلـح کـن زنـهـار از جــمـعــیـت دنـیـا | کــه آب گـوهـر از دریـا نـه کــم نـه بــیـش مـی گــردد |
| مـخـور چـون سـاده لـوحـان روی دسـت نعـمـت الـوان | کـه رگ زین خـون فـاسـد شـاهـراه نـیـش مـی گـردد |
| مـــشـــو زنـــهــار غـــافـــل از ورق گـــردانـــی دنــیــا | کـه اســبــاب فــراغــت مـایـه تــشــویـش مـی گـردد |
| چــرا از نــارســایــیــهــای طــالــع دلــگــران بــاشــم؟ | کـه از بـیـطـاقـتـی خـون در رگ مـن نـیـش مـی گـردد |
| نـشـد حــال دل مـجــروح مـن بــر هـیـچ کـس روشـن | کـه خـط ژولیده می بـاشـد قـلم چـون ریش می گردد |
| تــرا دل واپـــســی دارد زمــیــن گــیــر گــرانــجــانــی | وگــرنــه صــدهـزاران رهـنــمــا در پــیـش مــی گــردد |
| مـرا زان گـوشـه مـیخـانه افـتـاده اسـت خـوش صـائب | که هر کس پـای خـود در وی نهد بـیخـویش می گردد |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
