مــرا آه از خــمــوشــی در دل دیـوانــه مــی پــیـچــدکـه از بـی روزنـیهـا دود در کـاشـانـه مـی پـیچـدزخــال دلــفــریــب او رهــایــی چــشــم چــون د…
| مــرا آه از خــمــوشــی در دل دیـوانــه مــی پــیـچــد | کـه از بـی روزنـیهـا دود در کـاشـانـه مـی پـیچـد |
| زخــال دلــفــریــب او رهــایــی چــشــم چــون دارم؟ | که بر بـال و پر من همچو دام این دانه می پیچد |
| دل دیـوانـه ای جــسـتــه اسـت پــنـداری ز زنـدانـش | که چـون زنجـیر بـر خـود طـره جـانانه می پـیچـد |
| تــو از آمـیـزش عــشــاق پــهـلـو مـی کـنـی خــالـی | وگـرنـه شـعـلـه بـر بـال و پـر پـروانـه مـی پـیچـد |
| اگـرچــه شـانـه پــیـچــد دســت زلـف خــوبــرویـان را | سـر زلـف گـرهگـیر تـو دسـت شـانه می پـیچـد |
| شـکـوهی هسـت بـا بـی خـانـمـانی خـاکـسـاری را | کـه پـای سـیل را بـر یکـدگـر ویرانـه مـی پـیـچـد |
| اگرچه مستی حسن از سرش برده است بیرون خط | زپـرکـاری همـان دسـتـار را مسـتـانه می پـیچـد |
| ســیـه روزی بــه قـدر قـرب بــاشــد عـشـقـبــازان را | که در فانوس دود شمع بـیش از خانه می پـیچد |
| مـگـر کـرده اسـت بـیخـود نکـهت گـل عـنـدلـیبـان را؟ | که دست شاخ گل را بـاد گستـاخانه می پـیچـد |
| خـوش آن رهرو کـه همچـون گـردبـاد از گـرم رفـتـاری | بـسـاط عـمر را بـر هم سـبـکروحـانه می پـیچـد |
| درین وحـشـت سـرا هر کس زحـقگویی بـه تـنگ آمد | بـه چـوب دار چـون مـنصـور بـیتـابـانه می پـیچـد |
| بــه جــوش سـیـنـه مـن بــرنـیـایـد مـهـر خـامـوشـی | کـه زور بــاده ام قـفـل در مـیـخـانـه مـی پـیـچـد |
| مـکـن چــون بــیـدلـان زنـهـار در پــرخـاش کـوتــاهـی | کـه دسـت عـاجـزان را چـرخ نامردانه می پـیچـد |
| زبـــس نــاســـازگـــاری عـــام شـــد در روزگـــار مـــا | بـسـاط خـواب را بـر یکـدگـر افـسـانه می پـیچـد |
| چـنـین کـز درد پـیـچـیـده اسـت افـغـان در دل تـنـگـم | کـجــا آوازه نـاقـوس در بــتــخـانـه مـی پــیـچـد؟ |
| زوحــشــت صــیـد در آتــش گــذارد نــعــل صــیــادان | زسـنگ کودکـان دانسـتـه سـردیوانه می پـیچـد |
| من بـی دست و پـا چـون طی کنم این راه را صائب؟ | که پای برق و باد اینجا به هم طفلانه می پیچد |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
