خانه / کتابخانه دیجیتال / کتاب های شاعران / سیف فرغانی / شماره ٣١

شماره ٣١

پــسـتـه آن بــت شـکـر لـب شـیـریـن گـفـتـاربـسـخـن بـر من شـوریده شـکـر کـرد نثـاراز سـخـن گـلشـکـری کـرد و بـمن داد بـلطـفگل بـلبـل سـخـن و طـوطـی ش…

پــسـتـه آن بــت شـکـر لـب شـیـریـن گـفـتـار	بـسـخـن بـر من شـوریده شـکـر کـرد نثـار
از سـخـن گـلشـکـری کـرد و بـمن داد بـلطـف	گل بـلبـل سـخـن و طـوطـی شـکر گفـتـار
مست بودم که مرا کشت و دگر جان بخشید	دوسـت بـا غمزه خـون ریز و لب شـکر بـار
در درون مــن شـــوریــده چـــنــان کـــرد اثـــر	نظـر نرگس مسـتـش که می اندر هشـیار
در دل خـسـتــه مـن جــام شـراب عـشـقـش	آنـچــنـان کـرد سـرایـت کـه دوا در بــیـمـار
گفت در من نگر ای خـواجـه که از خـوبـان من	همچـو سر از تـنم و همچو علم از دستـار
همه بـا دوست نشین تا همه دارندت دوست	نیست مردود چو در صحبت گل بـاشد خار
شاعرم گرچـه بـخـورشید و بـمه نسـبـت کرد	نـقـص قـیـمـت نـکـنـد مـهـر درم بـر دیـنـار
مـبـر آن ظـن کـه چـو مـن بـر در و دیوار وجـود	دسـت تــقـدیـر کـنـد بــا قـلـم صـنـع نـگـار
کـارگـاهـیـسـت وجــودم کـه درو بــهـر کـمـال	نـقــش بــنـدان جــمـالـنـد مـدام انـدر کـار
گـرچـه در صـورت خـوبـسـت نـکـویـی حـاصـل	ورچـه بـر روی زمـین انـد نـکـویـان بـسـیـار
نـه بــرویـسـت چـو مـه کـوکـب آتــش چـهـره	نه بـبـویسـت چـو گـل لاله رنگین رخـسـار
هر بـهار از چـمن غـیب روان گـشـتـه بـصـدق	بــتــمــاشــای گــل روی مــن آیـنـد ازهـار
گل بـر اطـراف گلسـتـان بـشـکفـت از شـادی	کآمـد و تـحـفـه بــدو بــوی مـن آورد بــهـار
گـر بـخـواهم هم ازینـجـا کـه مـنم عـاشـق را	روی مــن در ورق گــل بـــنــمــایــد دیــدار
گـفـتـم ای از رخ تـو خـاک چـو گل یافـتـه رنگ	بــاد بــوی تــو بــیـاورد و ز مــن بــرد قــرار
کــی بـــود آنــک بـــگــلــزار درآیــم در ســیــر	در کفی جـام می و درد گری گیسـوی یار
بــتــمـاشــای گــلــســتــان رخــت آمـده ایـم	در اگــر وا نــکــنــی خــار مــنــه بــر دیـوار
گفـت ای زاغ زغـن شـیوه که در وقت سـخـن	طـوطـی طـبـع تـو دارد شـکـر انـدر مـنقـار
بــطـلـســمـی بــســر گـنـج وصـالـم نـرسـی	که ازین پوست که داری بدر آیی چون مار
سیف فرغانی گفتـار تـو سـحـرسـت نه شعر	مـوم در صـورت گـل عـرض مـکـن در بــازار