کــارهــا بـــود در ایــن کــارگــه اخــضــرلــیــک دوک تــو نــگــردیــد ازیـن بــهــتــرسـر این رشـتـه گـرفـتـی و نـدانسـتـیکـه هـریـمـنـش گـرفـتــس…
| کــارهــا بـــود در ایــن کــارگــه اخــضــر | لــیــک دوک تــو نــگــردیــد ازیـن بــهــتــر |
| سـر این رشـتـه گـرفـتـی و نـدانسـتـی | کـه هـریـمـنـش گـرفـتــســت سـر دیـگـر |
| مـوجــهـا کـرده مـکــان در لـب ایـن دریـا | شـعله ها گشـتـه نهان در دل این مجـمر |
| تــو نـدانـم بــه چـه امـیـد نـهـادسـتــی | کـاله خـویش در این کـشـتـی بـی لـنگـر |
| پـای غـفـلت چـه نهی بـر دم این کـژدم | دست شفقت چه کشی بر سر این اژدر |
| بـــه نــگــردد دگــر آزرده ایــن پــیــکــان | بــرنــخــیـزد دگــر افــتــاده ایـن خــنــجــر |
| در شـیطان در ننگسـت، بـر آن منشـین | ره عـصـیـان ره مـرگـسـت، بــر آن مـگـذر |
| آشـیـانـهـا بـه نـمـی ریـخـتـه ایـن بـاران | خـانمـانها بـه دمـی سـوخـتـه این اخـگـر |
| آسـیای تـو شـد افـلاک و همی تـرسـم | که ز گشتـنش تـو چون سرمه شوی آخر |
| مـیـروی مــســت ز بــیـغــولــه و مـیآیـد | بـــا تــو ایــن دزد فــریــبــنــده غــارتــگــر |
| سبک آنمرغ که ننشست بـدین پستی | خـنـک آن دیـده کـه نـغـنـود درین بـسـتـر |
| شـو و بـر طـوطی جـان شـکر عرفان ده | ورنـه بــر پــرد و گـردد تــبــه ایـن شــکــر |
| بـی خـبــر مـیـرود ایـن شـبـرو بـی پـروا | نـاگـهـان مـیکـشـد این گـیـتـی دون پـرور |
| هـوشـیـاری نـبـود در پـی این مـسـتـی | جـهد کـن تـا نـخـوری بـاده از این سـاغـر |
| تـو چـنین بـیخـود و فکر تـو چـنین بـاطل | کــور را کــور نـشــد هـیـچــگـهـی رهـبــر |
| چـند چون پـشه ز هر دست قفا خوردن | چـنـد چـون مـور بـهر پـای فـشـاندن سـر |
| هـمـچـو طـاوس بـگـلـزار حـقـیقـت شـو | هـمـچـو سـیـمـرغ سـوی قـاف ارادت پــر |
| کــشــتــه حــرص نــیــاورد بـــر تــقــوی | لـشـکـر جـهل نشـد بـهر کـسـی لشـکـر |
| چــنـد بــا اهـرمـن تــیـره دلــی هـمــره | نـفـسـی نـیـز ره صـدق و صـفـا بــسـپــر |
| مـردم پــاک شـو، آنـگـاه بــپـاکـان بــیـن | دیده حـق بـین کـن و آنـگـاه بـحـق بـنگـر |
| چـشـم را بــه ز حـقـیـقـت نـبــود پــرتـو | روح را بـــه ز فـــضـــیــلـــت نــبـــود زیــور |
| سـخـن از عـلـم سـمـاوات چـه مـیرانی | ایـکـه نـشـنـاخــتــه ای بــاخـتــر از خــاور |
| هـــر کـــه آزار روا داشـــت، شـــد آزرده | هـر کـه چــه کـنـد در افـتــاد بــچــاه انـدر |
| گـر نـخـواهـی کـه رسـد بــر دلـت آزاری | بـر دل خـلـق مـزن بـی سـبــبـی نـشـتـر |
| مـطـلـب روزی نـنـهاده کـه بـا کـوشـش | نخـوری قسـمت کس، گر شوی اسـکندر |
| بــهـر گـلـزار در آتــش مـفــکــن خــود را | کـه گـلـسـتـان نشـود بـر همـه کـس آذر |
| از نکـو خـصـلـتـی و بـد گـهری زینـسـان | نـخــل پــر مــیـوه ونــاچــیـز بــود عــرعــر |
| تو هم ای شاخ، بری آر که خوشتر شد | ز دو صـد ســرو، یـکـی شـاخــک بــار آور |
| چه شدی بـسته این محبـس بـی روزن | چـه شـدی سـاکـن ایـن کـنـگـره بــی در |
| سـر خـود گـیـر و از این دام گـریزان شـو | دل خـود جـوی و ازین مـرحـلـه بـیـرون بـر |
| نسـزد تـشـنه همی عـمـر بـسـر بـردن | بــامــیـدی کــه نــمــک زار شــود کــوثــر |
| طـلـب مـلـک سـلـیـمـان مـکـن از دیوان | کـه چـو طـفـلـت بـفـریبـنـد بـه انـگـشـتـر |
| زنــگ خــودبــیــنــی از آئیــنــه دل بــزدا | گــر آلــودگــی از چــهـره جــان بــســتــر |
| ایــکــه پـــوئی ره امــیــد شــب تـــیــره | بــاش چـون رهـروی، آگـاه ز جـوی و جــر |
| چــو رود غـیـبــت و هـنـگـام حـضـور آیـد | تـو چـه داری کـه تـوان بـرد بـدان محـضـر |
| سـود و سـرمـایـه بـیـک بـار تـبـه کـردی | نــشــدی بــاز هــم آگــاه ز نــفــع و ضــر |
| چـو تـو خود صاعقه خرمن خود گشتـی | چـه هـمـی نـالـی ازیـن تـوده خـاکـسـتـر |
| نـبـرد هـیـچ بـغـیـر از سـیـهـی بــا خـود | هر کـه زانکـشـت فـروشـان طـلبـد عـنبـر |
| بــیـد خـرمـا و تــبــر خـون نـدهـد مـیـوه | دیـــو طـــه و تـــبـــارک نـــکـــنـــد از بـــر |
| خـواجـه آنـسـت کـه آزاده بــود، پــرویـن | بــانـو آنـســت کـه بــاشــد هـنـرش زیـور |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
