ز بـیگـانه قـیصـر بـه پـرداخـت جـایپـر اندیشه بـنشسـت بـا رهنمایبـه موبـد چـنین گفت کای دادخـواهز گـیـتـی گـرفـتـسـت مـا را پــنـاهبـــســازیــم تــا …
| ز بـیگـانه قـیصـر بـه پـرداخـت جـای | پـر اندیشه بـنشسـت بـا رهنمای |
| بـه موبـد چـنین گفت کای دادخـواه | ز گـیـتـی گـرفـتـسـت مـا را پــنـاه |
| بـــســازیــم تــا او بـــنــیــرو شــود | وزان کــهـتــر بــد بــی آهـوشــود |
| بـه قیصر چـنین گفت پـس رهنمای | کـه از فـیـلـسـوفـان پــاکـیـزه رای |
| بـــبـــایــد تــنــی چــنــد بــیــداردل | کـه بـنـدنـد بــا مـا بــدیـن کـار دل |
| فــرســتــاد کــس قــیـصــر نـامــدار | بـرفـتـنـد زان فـیـلـسـوفـان چـهـار |
| جـــوانــان و پـــیــران رومـــی نــژاد | ســخــنـهـای دیـریـنـه کـردنـد یـاد |
| که ما تـا سـکندر بـشـد زین جـهان | ز ایـرانــیـانــیـم خــســتــه نــهـان |
| ز بــس غـارت و جـنـگ و آویـخـتــن | همان بـی گنه خیره خون ریخـتـن |
| کــنــون پـــاک یــزدان ز کــردار بـــد | بـه پـیـش انـدر آوردشـان کـار بــد |
| یـکـی خـامـشـی بـرگـزین از مـیـان | چـوشـد کندرو بـخـت سـاسـانیان |
| اگـر خــسـرو آن خـسـروانـی کـلـاه | بــدســت آورد سـر بــر آرد بــمـاه |
| هـم انـدر زمـان بــاژ خــواهـد ز روم | بــپــا انــدر آرد هـمــه مــرز وبــوم |
| گــریــن درخــورد بـــا خــرد یــاد دار | ســخــنــهــای ایـرانــیــان بــاد دار |
| ازیشـان چـوبـشـنید قـیصـر سـخـن | یکـی دیگـر انـدیـشـه افـگـنـد بـن |
| ســواری فـرســتــاد نـزدیـک شــاه | یکـی نامـه بـنوشـت و بـنمـود راه |
| ز گـــفـــتـــار بـــیــدار دانــنــدگـــان | سـخـنـهـای دیـرینـه خـوانـنـدگـان |
| چـو آمـد بـه نـزدیـک خـسـرو سـوار | بـگـفـت آنـچ بـشـنـیـد بــا نـامـدار |
| هـمـان نـامـه قـیـصـر او را ســپــرد | سـخـنـهای قـیصـر بـرو بـرشـمـرد |
| چو خسرو بـدید آن دلش تـنگ شد | رخـانش ز اندیشـه بـی رنگ شـد |
| چـنین داد پـاسخ که گر زین سخن | کــه پــیـش آمـد از روزگــار کــهـن |
| هـمـی بـر دل این یـاد بـاید گـرفـت | هـمـه رنـجــهـا بــاد بــایـد گـرفـت |
| گـرفـتـیـم و گـشـتـیـم زین مـرز بـاز | شــمــا را مــبــادا بــه ایـران نـیـاز |
| نـگــه کــن کــنـون نـا نـیـاکــان مــا | گــزیـده جــهـانــدار و پــاکــان مــا |
| بــه بــیـداد کــردنـد جــنـگ ار بــداد | نـگــر تــا ز پــیـران کــه دارد بــیـاد |
| ســزد گــر بــپــرســد ز دانــای روم | که این بـد ز زاغ آمدسـت ار زبـوم |
| که هرکس که در رزم شـد سـرفراز | همـی ز آفـرینـنـده شـد بـی نـیاز |
| نــیــاکـــان مـــا نــامــداران بـــدنــد | بـه گـیتـی درون کـامـگـاران بـدنـد |
| نبـرداشـتـند از کـسـی سـرکشـی | بـلـنـدی و تـنـدی و بـی دانـشـی |
| کـنـون ایـن ســخــنـهـا نـیـارد بــهـا | کــه بــاشــد ســرانــدر دم اژدهـا |
| یکـی سـوی قـیصـر بـر از مـن درود | بـگویش کـه گفـتـار بـی تـار و پـود |
| بـــزرگــان نــیــارنــد پـــیــش خـــرد | بـه فـرجـام هم نـیک و بـد بـگـذرد |
| ازین پـس نـه آرام جـویم نـه خـواب | مـگـر بــرکـشـم دامـن از تـیـره آب |
| چــو رومــی نــیــابــیـم فــریــادرس | بـه نزدیک خـاقـان فـرسـتـیم کس |
| سخـن هرچ گفتـم همه خـیره شد | کــه آب روان از بــنــه تــیـره شــد |
| فــرســتـــادگــانــم چــوآیــنــد بـــاز | بـدین شـارسـتـان در نـمـانـم دراز |
| بــه ایـرانـیـان گـفـت فـرمـان کـنـیـد | دل خویش را زین سخـن مشکنید |
| کــه یـزدان پــیـروزگــر یـار مـاســت | جـوانمـردی و مردمی کـارمـاسـت |
| گرفت این سخن بردل خویش خوار | فـرسـتــاد نـامـه بــدسـت تــخـوار |
| بـرین گـونه بـرنـامـه یی بـرنـوشـت | ز هرگونه یی اندر و خوب و زشت |
| بــیـامــد ز نـزدیـک خــســرو ســوار | چــنــیـن تــا در قــیــصــر نــامــدار |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
