زهـی خـورشـیـد را داده رخ تـو حـسـن و زیـبـایـیدر لطف تـو هرکس بـر من نبـندد گر تو بـگشاییبـــزیــورهــا نــکــورویــان بـــیــارایــنــد گــر خــود ر…
| زهـی خـورشـیـد را داده رخ تـو حـسـن و زیـبـایـی | در لطف تـو هرکس بـر من نبـندد گر تو بـگشایی |
| بـــزیــورهــا نــکــورویــان بـــیــارایــنــد گــر خــود را | تـو بـی زیور چـنـان خـوبـی کـه عـالـم را بـیارایی |
| تــرا هـمـتــا کـجــا بــاشـد کـه در بــاغ جـمـال تــو | کند پـسـتـه شکرریزی کند سنبـل سمن سـایی |
| اگـر نـز بــهـر آن بــاشــد کـه در پــایـت فـتــد روزی | که بـاشد گل که در بـستـان بـرآرد سر بـر عنایی |
| هـم از آثــار روی تــســت اگـر گـل راسـت بــازاری | ادب نبـود تـرا گفـتـن که چـون گل حـور سـیمایی |
| اگــر روزی ز درویـشــی دلــی بــردی زیـان نــبــود | که گر دولت بـود یکشـب بـوصلش جـان بـیفزایی |
| چـه بـاشـد حـال مسـکـینی کـه او را بـا غـنای تـو | نه استـحقاق وصل تـست و نی از تـو شکیبـایی |
| من مسـکین بـدین حـضرت بـصـد اندیشـه می آیم | ز بـیم آنک گـوینـدم کـه حـضـرت را نمـی شـایی |
| اگــر چــه دیــده مــردم بــمــانــد خــیـره در رویــت | بـبـخـشـی دیده را صـد نور اگـر تـو روی بـنمـایی |
| تـو از مـن نیسـتـی غـایب کـه انـدر جـان خـیال تـو | مرا در دل چو اندیشه است و در دیده چو بینایی |
| مرا بـا تـو وصـال ای جـان میسـر کـی شـود هرگـز | که من از خـود روم آن دم که گویندم تـو می آیی |
| چـنان شیرینی ای خسرو که چون فرهاد در کویت | جـهانی چـون مگـس جـمعـند بـر دکـان حـلـوایی |
| کنون ای سیف فرغانی که پایت خسته شد در ره | بــرو بــار سـر از گـردن بــیـفـگـن تــا بــیـاسـایـی |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
