ای ز بـــازار جــهــان حــاصــل تــو گــفــتـــاریعمر تـو موسـم کارسـت و جـهان بـازاریانــدرآن روز کـــه کـــردار نــکـــو ســـود کـــنــدنـکـنـد فـای…
| ای ز بـــازار جــهــان حــاصــل تــو گــفــتـــاری | عمر تـو موسـم کارسـت و جـهان بـازاری |
| انــدرآن روز کـــه کـــردار نــکـــو ســـود کـــنــد | نـکـنـد فـایـده گـر خــرج کـنـی گـفـتــاری |
| هـمـچـو بـلـبـل کـه بــرافـراز گـلـی بـنـشـیـنـد | چـند گفـتـی سـخـن و هیچ نکردی کاری |
| ظـاهر آنـسـت کـه بـی زاد و تـهی دسـت رود | گـر ازین مـزرعـه کـس پـر نـکـنـد انـبـاری |
| زر طـــاعـــت زن و اخـــلــاص عــیــار آن ســـاز | خـواجـه تـا سـود کـنی بـر درمـی دیناری |
| هرچـه گویی بـجـز از ذکـر همه بـیهوده اسـت | سـخـن بـیهـده زهرسـت و زبـانـت مـاری |
| شـعـر نـیکـو کـه خـمـوشـیسـت از آن نـیکـوتـر | اگـرت دسـت دهـد نـیـز مـگـو بــسـیـاری |
| راسـت چـون واعظ نان جـوی بـدین شاد مشو | کـه سـخـن گـویی و جـهال بـگـوینـد آری |
| از ثـــنـــای امـــرا نـــیـــک نـــگـــهـــدار زبــــان | گرچـه رنگین سخـنی نقش مکن دیواری |
| مــدح ایـن قــوم دل روشــن تــو تــیــره کــنــد | هـمـچــو رو را کــلــف و آیـنـه را زنـگــاری |
| آن جـماعـت که سـخـن از پـی ایشـان گفـتـند | راست چون نامیه بـستند گلی بـر خاری |
| از چـنین مرده دلـان راحـت جـان چـشـم مـدار | چـون ز رنجـور شفا کسـب کند بـیماری؟ |
| شـاعـر از خــرمـن ایـن قـوم بــکـاهـی نـرسـد | گـر ازیـن نـقـد بـیـک جـو بـدهـد خـرواری |
| شـاعـری چــیـسـت کـه آزاده از آن گـیـرد نـام | ننـگ خـلـقـی گـر ازین نـام نـداری عـاری |
| گــربــه زاهـدی و حــیـلـه کــنـی چــون روبــاه | تـا سـگ نفـس تـو زهری بـخـورد یا ماری |
| پـیل را خـر شـمر آنگـه کـه کـشـد بـار کـسـی | شیر را سگ شمر آنگه که خورد مرداری |
| بــهـر مـخـدوم مـجـازی دل و دیـن تـرک کـنـی | تــا تــرا دسـت دهـد پــایـه خـدمـتـکـاری |
| هــردم از ســـفــره انــعــام خـــداونــد کــریــم | خورده صد نعمت و یک شکر نگفته بـاری |
| نـزد آنـکـس کـه چــو مـن ســلـطـنـت دل دارد | شـه گـزیـری بـود و مـیـر چـوده سـالـاری |
| ظـالمی را که همه سـاله بـود کـارش فـسـق | بــطــمــع نـام مـنـه عــادل نـیـکــوکــاری |
| نـیـت طــاعــت او هـســت تــرا مـعــصــیـتــی | کــمــر خــدمــت او هـســت تــرا زنــاری |
| هـر کــرا زیـن امــرا مــدح کــنــی ظــلــم بــود | خـاصـه امـروز کـه از عـدل نـمـانـد آثــاری |
| کـژروی پـیـشـه کـنـی جـمـلـه تـرا یـار شـونـد | ور ره راســت روی هــیـچ نــیـابــی یـاری |
| کــلــه مــدح تــو بــر فــرق چــنـیـن تــاجــوران | راست چون بـر سر انگشت بود دستاری |
| صــورت جــان تــو در چــشــم دل مـعــنـی دار | زشـت گـردد بــنـکـو گـفـتــن بــدکـرداری |
| اسـدالـمعـر کـه خـوانی تـو کـسـی را کـه بـود | روبـه حـیلـه گـری یا سـگ مـردم خـواری |
| و گــرت دســت قــریــحــت در انــشــا کــوبــد | مـدح این طـایـفـه بـگـذار و غـزل گـوبـاری |
| شـعـر نـیکـو را چـون نـقـطـه دلـی بـاید جـمـع | هـمـچـو خـط را قـلـم و دایـره را پــرگـاری |
| ســیـف فــرغــانـی اگــر چــنــد دریـن دور تــرا | بـلـبـل روح حـزیـنـسـت چـو بـو تـیـمـاری |
| نـه تـرا هـیـچ کـسـی جـز غـم جـان دلـجـویی | نه تـرا هیچ کسی جـز دل تـو غمخـواری |
| گر چـه کس نیسـت ز تـو شاد بـرو شادی کن | هـمـچـو غـم گـر نـرسـانـی بـدلـی آزاری |
| شـکـر مـنعـم بـدعـای سـحـری کـن نه بـمـدح | کـنـدرین عـهد تـرا نیسـت جـز او دلـداری |
| صـورتــنـد ایـن امـرا جــمـلـه ز مـعـنـی خـالـی | اوست چـون در نگری صورت معنی داری |
| چون ازین شیوه سخن طبع تو فصلی پرداخت | بـعـد ازین بـر در این بـاب بـزن مسـمـاری |
| بـسـخـن گـفـتـن بـیـهـوده بـپـایـان شـد عـمـر | صــرف کـن بــاقـی ایـام بــاســتــغـفـاری |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
