مـرا گـر دولـتـی بـاشـد کـه روزی بـا تـو بـنشـینمز لـبــهـای تـو مـی نـوشـم ز رخـسـار تـو گـل چـیـنـمشبی در خلوت وصلت چو بخت خود همی خفتماگـــر اقـــب…
| مـرا گـر دولـتـی بـاشـد کـه روزی بـا تـو بـنشـینم | ز لـبــهـای تـو مـی نـوشـم ز رخـسـار تـو گـل چـیـنـم |
| شبی در خلوت وصلت چو بخت خود همی خفتم | اگـــر اقـــبـــال بـــنــهــادی ز زانــوی تـــو بـــالــیــنــم |
| مرا گر بـی تـوام غـم نیسـت از هجـران و تـنهایی | بــهـر چــیـزی کــه روی آرم درو روی تــو مـی بــیـنـم |
| اگر چون گل خس و خاری گزینی بـر چو من یاری | مـن آن بـلـبـل نـیـم بــاری کـه گـل را بـر تـو بـگـزیـنـم |
| خـراج جـان و دل خـواهی تـرا زیبـد که سـلطـانی | زکـات حـسـن اگـر بـدهی بـمن بـاری کـه مـسـکـینم |
| جـهانی شـاد و غـمـگـین انـد از هجـر و وصـال تـو | بـوصـلـم شـادمـان گـردان کـه از هـجـر تـو غـمـگـینـم |
| دلـم بــبـریـد چـون فـرهـاد عـمـری کـوه انـدوهـت | مـکـن ای خـسـرو خـوبــان طـمـع در جـان شـیـریـنـم |
| ز کــیـن و مـهـر دلـداران ســخــن رانـنـد بــا یـاران | تـو بـا مـن کـین بـی مـهـری و بـا تـو مـهـر بـی کـینـم |
| نـظـر کـردم بـتـو خـوبــان بـیـفـتـادنـد از چـشـمـم | چــو مــه دیـدم کــجــا مــانــد دگــر پــروای پــرویـنــم |
| مسـلمان آن زمان گردد کـه گوید سـیف فـرغـانی | که من بی وصل تو بی جان و بی عشق تو بی دینم |
| چـنان افتـاده عشقت شدم جـانا که چون سعدی | « ز دسـتـم بـر نمی آید که یکدم بـی تـو بـنشـینم » |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
