خانه / کتابخانه دیجیتال / کتاب های شاعران / ابوالقاسم فردوسی / شماره ١٦

شماره ١٦

چـو بـیژن سپـه را همه راست کردبـه ایـرانـیـان بـرکـمـین خـواسـت کـردبــدانـسـت مـاهـوی و از قـلـبــگـاهخــروشــان بــرفــت ازمــیـان ســپــاهنـگـه کـر…

چـو بـیژن سپـه را همه راست کرد	بـه ایـرانـیـان بـرکـمـین خـواسـت کـرد
بــدانـسـت مـاهـوی و از قـلـبــگـاه	خــروشــان بــرفــت ازمــیـان ســپــاه
نـگـه کـرد بـیـژن درفـشـش بــدیـد	بـدانـسـت کـو جـسـت خـواهـد گـزید
بــه بــرسـام فـرمـود کـز قـلـبــگـاه	بــه یـکـســو گـذار آنـک داری ســپــاه
نـبـاید کـه مـاهوی سـوری ز جـنگ	بـتـرسد بـه جـیحـون کشد بـی درنگ
بـه تـیزی ازو چـشـم خـود بـرمـدار	کــه بــا او دگــرگــونــه ســازیــم کــار
چـو بـرسام چـینی درفشش بـدید	سـپـه را ز لشـکـر بـه یکـسـو کـشـید
هـمـی تـاخـت تـاپـیـش ریگ فـرب	پـــر آژنـــگ رخ پـــر ز دشـــنـــام لـــب
مــر او را بــریـگ فــرب دربــیـافــت	رکـابــش گـران کـرد و انـدر شـتــافـت
چـو نـزدیـک مـاهـو بــرابــر بـه بـود	نــزد خـــنــجـــر او را دلــیــری نــمــود
کــمـربــنـد بــگـرفــت و او را ز زیـن	بـــرآورد و آســـان بـــزد بـــر زمـــیـــن
فـرود آمـد و دسـت او را بــبــسـت	بـه پـیش اندر افگند و خود بـرنشست
هـمــانــگــه رســیـدنــد یـاران اوی	همه دشت ازو شد پـر از گفت و گوی
بــبــرسـام گـفـتـنـد کـایـن را مـبــر	بــــبــــایـــد زدن گـــردنـــش راتـــبــــر
چنین داد پاسخ که این راه نیست	نـه زیـن تـاخـتـن بـیـژن آگـاه نـیـسـت
هـمـانـگـه بـه بـیژن رسـید آگـهـی	کــه آمـد بــدســت آن نـهـانـی رهـی
جـهانجـوی مـاهوی شـوریده هش	پـــر آزار و بـــی دیــن خـــداونــدکــش
چـو بـشـنـید بـیژن از آن شـادشـد	بـــبـــالــیــد وز انــدیــشــه آزاد شـــد
شــراعــی زدنــد از بــر ریـگ نــرم	هـمـی رفـت مـاهوی چـون بـاد گـردم
گـنـهـکـار چــون روی بــیـژن بــدیـد	خــردشــد ز مــغــز ســرش نــاپــدیـد
شـد از بـیم همچـون تـن بـی روان	بـــه ســـر بـــر پـــراگـــنــد ریــگ روان
بــدو گـفـت بــیـژن کـه ای بــدنـژاد	کـه چـون تـو پــرسـتـار کـس را مـبــاد
چــرا کـشــتــی آن دادگـر شــاه را	خـــــداونــــد پـــــیــــروزی و گـــــاه را
پـدر بـر پـدر شـاه و خـود شـهـریـار	ز نــوشــیـن روان در جــهــان یــادگــار
چـنین داد پـاسـخ کـه از بـدکـنـش	نـیـایـد مــگــر کــشــتــن و ســرزنـش
بــدیـن بــد کـنـون گـردن مـن بــزن	بـــیــنــداز در پــیــش ایــن انــجــمــن
بـترسید کش پـوست بـیرون کشد	تـنـش رابــدان کـیـنـه در خـون کـشـد
نـهـانـش بــدانــســت مــرد دلــیـر	بــه پــاسـخ زمـانـی هـمـی بــود دیـر
چـنین داد پـاسـخ که ای دون کـنم	کـه کـیـن از دل خـویـش بـیـرون کـنـم
بـدین مردی و دانش و رای و خوی	هـــم تــــاج وتــــخـــت آمـــدت آرزوی
به شمشیر دستش بـبـرید و گفت	که این دست را در بدی نیست جفت
چـو دسـتـش بــبـریـد گـفـتـا دو پـا	بـــبـــریـــد تـــا مـــانـــد ایـــدر بـــجـــا
بـفرمود تـا گوش و بـینیش پـسـت	بـریـدنـد و خـود بــارگـی بـرنـشـسـت
بـفـرمـود کـایـن را بـرین ریـگ گـرم	بـــداریــد تــا خــوابـــش آیــد ز شــرم
مـنـادیگـری گـرد لـشـکـر بـگـشـت	بـه درگـاه هـرخـیـمـه یـی بـرگـذشـت
کــه ای بــنـدگــان خــداونـد کــش	مــشــوریـد بــیـهـوده هـرجــای هـش
چـو ماهوی بـاد آنکه بـر جـان شاه	نــبــخــشــود هـرگــز مــبــیـنــاد گــاه
سـه پـور جـوانش بـه لشـکر بـدند	همان هر سه بـا تـخـت و افسر بـدند
همان جـایگه آتـشـی بـر فـروخـت	پـدر را و هـر سـه پـسـر را بـسـوخـت
از آن تـخـمـه کـس در زمـانه نمـاند	وگــر مــانــد هـرکــو بــدیـدش بــرانــد
بـزرگـان بــارن دوده نـفـریـن کـنـنـد	ســرازکـشـتــن شـاه پــرکـیـن کـنـنـد
کـه نـفـرین بـرو بـاد و هـرگـز مـبـاد	کـه او را نـه نـفــریـن فـرســتــد بــداد
کـنـون زیـن سـپـس دور عـمـر بـود	چــو دیــن آورد تــخــت مــنــبـــر بـــود