وصلسـت و هجـر، آنچـه بـهسـت اخـتـیار کندانی کـه وقـت مـی گـذرد عـزم کـار کـناول چــو چـــرخ گــرد زمــیــن و زمــان بـــرآیوآنگه چـو قـطـب گرد خـود آخ…
| وصلسـت و هجـر، آنچـه بـهسـت اخـتـیار کن | دانی کـه وقـت مـی گـذرد عـزم کـار کـن |
| اول چــو چـــرخ گــرد زمــیــن و زمــان بـــرآی | وآنگه چـو قـطـب گرد خـود آخـر مدار کـن |
| گــیـتــی شــکــارگــاه ســعــادت نـهـاده انــد | ای بـاز چـشم دوخـتـه، دولت شـکار کن |
| عـالم پـر از گلسـت ز عـکـس جـمال دوسـت | روی هـمـه بــبــیـن(و) ورا اخــتــیـار کــن |
| ای مـفـلـس دریـده گـریـبــان تــرا کـه گـفــت | دامـن فــرو گــذار و تــعــلـق بــخــار کــن |
| خـــرگـــه زدی بـــرای اقـــامــت درو ولـــیــک | جـای تـو نیست خـیمه فرو گیر و بـار کن |
| از آب چـــشــم خــاک ره دوســت ســاز گــل | هر رخنه یی که در دل تست استوار کن |
| روز وصـــال در هـــمـــه ایـــام ســـایــرســـت | آن روز را تـو چـون شـب قـدر انتـظـار کـن |
| ای یار ناگزیر که جـان چون تـو دوست نیست | بــا دوسـتــان خــویـش مـرا نـیـز یـار کـن |
| هـرچــنـد عــاشــقــان تــو نـایـنـد در شــمــار | در دفـتـر حـسـابـم ازیـشـان شـمـار کـن |
| جــام وصــالـت از هـمـه عــشــاق بــاز مـانـد | یک جـرعـه زآن نصـیب من خـاکـسـار کن |
| خواهم که در ره تو شوم کشته چون حسین | بــا مـن کـنـون مـعــامـلـه حــلـاج وار کـن |
| آن ســاعــتــی کــه بــاز رهـانـی مــرا ز مــن | از زلف خـود رسـن، ز قـد خـویش دار کن |
| گـر چـنـگ مـن بـدامـن وصـلـت رسـد شـبـی | دستـم، چـنانکه چـشم امیدم، چهار کن |
| بـــســیــار در مــنــازل هــجــرت دویــده ایــم | وقـتـسـت، بـر جـنیبـت وصـلم سـوار کن |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
