ای مـرد فـقـر، هـسـت تـرا خـرقـه تـو تــاجسلطان تویی که نیست بـسلطانت احتیاجتـــو داد بـــنــدگــی خـــداونــد خــود بـــدهوآنـگـاه از مـلـوک جـهان مـ…
| ای مـرد فـقـر، هـسـت تـرا خـرقـه تـو تــاج | سلطان تویی که نیست بـسلطانت احتیاج |
| تـــو داد بـــنــدگــی خـــداونــد خــود بـــده | وآنـگـاه از مـلـوک جـهان مـی سـتـان خـراج |
| گر طـاعـتـی کـنی مکنش فـاش نزد خـلق | چـون بـیضه یی نهی مکن آواز چـون دجـاج |
| محـبـوب حـق شدن بـنماز و بـروزه نیسـت | ایـن آرزوت اگــرچــه کــنـد در دل اخــتــلــاج |
| چـون هرچه غیر اوست بـدل تـرک آن کنی | بـر فـرق جـان تـو نـهـد از حـب خـویش تـاج |
| در نـصـرت خـرد کـه هـوا دشـمـن ویـسـت | بـا نفس خود جدل کن و بـا طبـع خود لجاج |
| گـر در مصـاف آن دو مخـالف شـوی شـهید | بـیـمـار را بــدم چـو مـسـیـحـا کـنـی عـلـاج |
| چـون نفس تـند گشت بـسختـیش رام کن | سـردی دهد طـبـیب چـو گـر می کـند مزاج |
| بــا او مـوافـقـت مـکـن انـدر خــلـاف عـقـل | محتاج نیست شب که سیاهش کنی بزاج |
| مـردانـه گــنـده پــیـر جــهـان را طــلـاق ده | کـز عـشـق بــسـت بــا دل تـو عـقـد ازدواج |
| هـسـتـی تـو چـوزیـت بــسـوزد گـرت فـتـد | بـر دل شـعاع عشـق چـو مصـبـاح در زجـاج |
| زاندوه او چـو مـشـعـلـه مـاه روشـن اسـت | شـمـع دلـت، کـه زنـده بـروغـن بـود سـراج |
| مـر فـقـر را امـیـن نـبــود هـیـچ جــاه جـوی | چون تخت شه نشین نشود هیچ پـیل عاج |
| گـویـد گـلـیـم پــوش گـدارا کـســی امـیـر؟ | خـوانـد هـویـد پــوش شـتـر را کـسـی دواج |
| گـر در رهش زنـی قـدمـی، بـر جـبـین گـل | از خـاک ره چـو قـطـره شـبـنم فـتـد عـجـاج |
| خود کام را چنین سخن از طبع هست دور | مـحـمـوم را بــود عـسـل انـدر دهـان اجــاج |
| گر دوسـتـی حـق طـلبـی تـرک خـلق کـن | در یک مـکـان دو ضـد نـکـنـد بـاهـم امـتـزاج |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
