سید محمد کاظمی – دودلی

عمری برای خوردن و مردن گذشت و بس
حالا که عمر من به رفاقت تلف شود

گل بودن دلی،که ندارد شمیم یار
حالا چو مادری به فقاهت خِرِف شود

کابوس هر شبی که نماینده ی دل است
امسال با جهان زحماقت کِنِف شود

شاید اگر کمی دو دلی برطرف شود
اوضاع جامعه ز لطافت هدف شود

سید محمد کاظمی
شاعر 14 ساله ایرانی