شهین قطبی “” پارســی “”
“سـر عـــــشق “”
حال این دل را خدا داندو بس
رمز وراز عشق او خواند نه کس
ادامه ::
هر که رو آرد در آن ســو و د یــار
آنچنان حیران شــود از روی یــار
عشق او آتــش زند بـر جــان و دل
همچنان نهری شــود بـر خـاک و گل
سر عــشقش آشـکارا مـی شــود
گـر تو خواهی باز رسـوا می شــود
بـر قـلوب عاشــقان اسـرار نیست
در خلـوص کارشـان تـکرار نیسـت
گـر تو جان را مســلخ عشقش کنی
روز و شب بر سینه ات مشقش کنی
پس که سر عشق او دُر {گوهر} هست و بس
آنــچنان هــدیه کنــد در ذات کـــس
هــر که ســر عشــق را پــیدا نــمود
عــقل چون مــجنون را شـیدا نــمود
آنــکه مجنون باشــد حــیران می کنــد
عــشق . لــیلی را پر یــشان می کنــد
در ضــمیر رمــز و راز عــاشــقی
غـیر عشــق از هـر چه آید فایــقی
بخش مثنوی | پایگاه خبری شاعر
منبع: سایت شعر ایران
