بـه نظم و نثـر کسی را گر افتـخـار سزاستمـرا سـزاسـت کـه امـروز نظـم و نـثـر مـراسـتبـه هـیچ وقـت مـرا نـظـم و نـثـر کـم نـشـودکه نظـم و نثـرم در اسـت …
| بـه نظم و نثـر کسی را گر افتـخـار سزاست | مـرا سـزاسـت کـه امـروز نظـم و نـثـر مـراسـت |
| بـه هـیچ وقـت مـرا نـظـم و نـثـر کـم نـشـود | که نظـم و نثـرم در اسـت و طـبـع من دریاسـت |
| بــه لـطـف آب روانـســت طـبــع مـن لـیـکـن | بـه گاه کثـرت و قوت چـو آتـشـسـت و هواسـت |
| اگـر چـه همـچـو گـیا نـزد هر کـسـی خـوارم | وگرچه همچو صدف غرق گشته تن بی کاست |
| عـجـب مـدار ز مـن نظـم و نثـر خـوب و بـدیع | نه لؤلؤ از صـدف اسـت و نه انگـبـین ز گـیاسـت |
| بـه نزد خـصـمـان گـر فـضـل من نهان بـاشـد | زیــان نــدارد نــزدیــک عــاقــلــان پـــیــداســـت |
| شـگـفـت نیسـت اگـر شـعـر من نمی دانند | که طبـع ایشان پـسـتـست و شعر من والاست |
| بـه چـشـم جـد و حـقـیقـت مـرا نمـی بـینند | که نزد عـقـل مرا رتـبـت و شـرف بـه کـجـاسـت |
| اگر چو چشمه خورشید روشن است و بلند | چـگـونـه بـینـد آن کـش دو چـشـم نـابـینـاسـت |
| بــه هـیـچ نـوع گــنــاهـی دگــر نـمــی دارم | مـرا جـز اینکـه ازین شـهر مـولـد و مـنـشـاسـت |
| اگــر بــرایـشــان ســحــر حــلـال بــرخــوانـم | جــز ایـن نـگـویـنـد آخـر کـه کـودک و بــرنـاسـت |
| ز کـودکـی و ز پــیـری چــه فـخــر و عـار آیـد | چـنـیـن نـگـویـد آن کـس کـه عـاقـل و دانـاسـت |
| هزار پـیر شناسـم که مشـرک و گبـر اسـت | هــزار کـــودک دانــم کـــه زاهــدالــزهــدســـت |
| اگــر رئیــس نــیــم یــا عـــمــیــد زاده نــیــم | سـتـوده نـسـبــت و اصـلـم ز دوده فـضـلـاسـت |
| اگــر بــه زهــد بــنــازد کــســی روا بــاشــد | ور افـتـخـار کـنـد فـاضـلـی بـه فـضـل سـزاسـت |
| بــه اصـل تــنـهـا کـس را مـفـاخــرت نـرسـد | کـه نـسـبـت هـمـه از آدم اسـت و از حـواسـت |
| مرا بـه نیسـتـی ای سـیدی چـه طعنه زنی | چـو هسـت دانشم ار زر و سیم نیست رواست |
| خـطـاسـت گـویی در نیسـتـی سـخـا کـردن | ملامت تـو چـه سودم کند چـو طبـع سخـاسـت |
| بـه جـود و بـخـل کم و بـیش کی شود روزی | خـطـا گـرفـتـن بـر مـن بـدین طـریق خـطـاسـت |
| اگـر بـه نـیک و بـد مـن مـیـان بـبـنـدد خـلـق | جـز آن نبـاشـد بـر مـن کـه از خـدای قـضـاسـت |
| ز بـس بـلا کـه بـدیدم چـنان شـدم بـه مثـل | کـه گـر سـعـادت بـینم گـمان بـرم کـه بـلاسـت |
| تـو حـال و قصه من خوان که حال و قصه من | بـسـی شـگـفـت تـر از حـال وامق و عـذراسـت |
| اگـر چــه بــر ســرم آتــش بــبــارد از گـردون | ز حــال خــود نـشــوم و اعــتــقـاد دارم راســت |
| گهر بـر آن کس پـاشم که در خور گهر است | ثــنـا مـر او را گــویـم کــه در ســزای ثــنـاســت |
| امـیـر غـازی مـحــمـود سـیـف دولـت و دیـن | کـه پـادشـاه بــزرگ اسـت و مـفـخـر دنـیـاسـت |
| خـجـسـتـه نـامـش بـر شـعـرهـای نـادر مـن | چـو مهر بـر درم اسـت و چـو نقش بـر دیبـاست |
| بـدین قـصـیـده کـه گـفـتـم مـن اقـتـدا کـردم | بــه اوسـتـاد لـبــیـبـی کـه سـیـدالـشـعـراسـت |
| بـر آن طـریق بـنا کردم این قصـیده که گفـت | سـخـن که نظـم دهند آن درسـت بـایدور اسـت |
| قـصـیده خـرد ولیکـن بـه قـدر و فـضـل بـزرگ | بـه لـفـظ موجـز و مـعـنیش بـاز مـسـتـوفـااسـت |
| هـر آنـکـه دانـد دانـد یـقـیـن کـه هـر بـیـتـی | ازیـن قــصــیــده مــن یـک قــصــیـده غــراســت |
| چـنین قصیده ز مسـعود سعد سلمان خـواه | چـنین قـصـاید مسـعـود سـعـد سـلمان راسـت |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
