خانه / کتابخانه دیجیتال / کتاب های شاعران / مسعود سعد سلمان / دریغ بر جوانی

دریغ بر جوانی

دریــــغـــــا جـــــوانــــی و آن روزگــــارکـه از رنـج پــیـری تــن آگـه نـبــودنـشــاط مـن از عـیـش کـمـتــر نـشــدامـیـد مـن از عــمــر کــوتــه ن…

دریــــغـــــا جـــــوانــــی و آن روزگــــار	کـه از رنـج پــیـری تــن آگـه نـبــود
نـشــاط مـن از عـیـش کـمـتــر نـشــد	امـیـد مـن از عــمــر کــوتــه نـبــود
ز سـسـتـی مـرا آن پـدیـد آمـده سـت	درین مـه کـه هرگـز در آن مه نبـود
سبـک خشک شد چـشمه بـخت من	مـگـر آب آن چــشـمـه را ره نـبــود
در آن جــا هــم افــکــنــد گــردون دون	کـه از ژرفـی آن چــاه را تــه نـبــود
بــهـشـتـم هـمـی عـرضـه کـرد و مـرا	حـقیقت که دوزخ جـز آن چـه نبـود
بسا شب که در حبس بر من گذشت	که بـینای آن شـب جـز اکمه نبـود
ســــیـــاهـــی ســـیـــاه و درازی دراز	کــه آن را امـیـد ســحــرگـه نـبــود
یــکـــی بـــودم و دانــد ایــزد هــمــی	کـه بــر مـن مـوکـل کـم ازده نـبـود
بـه گوش اندرم جـز کس و بـس نشـد	بــه لـفـظ انـدرم جـز اه و وه نـبــود
بـــــدم نــــاامــــیــــد و زبـــــان مـــــرا	همه گفتـه جـز حـسبـی الله نبـود
بــه شـاه ار مـرا دشـمـن انـدر سـپـرد	نـکــو دیـد خــود را و ابــلــه نــبــود
کـــه او آب و بــــاد مـــرا در جــــهـــان	همه ساله جز خاک و جز که نبـود
مــوجـــه شـــمـــرد او حـــدیــث مـــرا	بــه ایـزد کـه هـرگـز مـوجـه نـبــود
چــو شــطـرنـج بــازان دغـایـی بــکـرد	مرا گفت هین شه کن و شه نبود
گـرین قـصـه او سـاخـت مـعـلـوم شـد	کـه جـز قـصـه شـیـر و روبـه نـبـود
اگـــر مــن مــنــزه نــبـــودم ز عـــیــب	کـس از عـیـب هـرگـز مـنـزه نـبـود
گـرم نـعـمـتــی بــود کـاکـنـون نـمـانـد	کنون دانشـی هسـت کانگه نبـود
چـو من دسـتـگـه داشـتـم هیچ وقـت	زبــــان مـــرا عـــادت نـــه نـــبـــود
بــه هـر گـفـتــه از پــر هـنـر عــاقـلـان	جوابـم جـز احسنت و جز خه نبـود
تـــنــم شـــد مــرفـــه ز رنــج عـــمــل	کـه آنـگـه ز دشـمـن مـرفـه نـبــود
دریــن مــدت آســایــشــی یــافــتـــم	کـه گـه بـودم آسـایش و گـه نبـود
جـــدا گــشــتـــم از درگــه پـــادشــاه	بـدان درگـهـم بـیـش ازین ره نـبـود
گـــرفـــتــــم کـــنـــون درگـــه ایـــزدی	کـزیـن بــه مـرا هـیـچ درگـه نـبــود