ســکــنـدر ز اقــصــای یـونـان زمــیـنسـپــه رانـد بــر قـصـد خـاقـان چـیـنچـــو آوازه او بـــه خـــاقــان رســـیــدز تــسـکـیـن آن فـتــنـه درمـان نـ…
| ســکــنـدر ز اقــصــای یـونـان زمــیـن | سـپــه رانـد بــر قـصـد خـاقـان چـیـن |
| چـــو آوازه او بـــه خـــاقــان رســـیــد | ز تــسـکـیـن آن فـتــنـه درمـان نـدیـد |
| ز لــشــگــرگــه خـــود بـــه درگــاه او | رســـولـــی روان کـــرد و هــمــراه او |
| کـنـیـزی فـرسـتــاد و یـک تــن غـلـام | یکی دسـت جـامه یکی خـوان طعام |
| سـکـنـدر چـو آن تـحـفـه هـا را بـدیـد | سـرانگـشـت حـیرت بـه دنـدان گـزید |
| بـه خود گفت کین تـحـفه های حقیر | نــمــی افــتــد از وی مــرا دلــپــذیــر |
| فــرســتـــادن آن بـــدیــن انــجــمــن | نه لـایق بـه وی بـاشـد و نی بـه من |
| همانا نهان نکتـه ای خـواسـتـه ست | که در چشمش آن را بـیاراسته ست |
| حـکیمان که در لشکر خویش داشت | کز ایشـان دل حـکمت اندیش داشت |
| بـه خـلوتـگه خـاص خـود خـواندشـان | بـه صـد گونه تـعـظـیم بـنشـاندشـان |
| فـــرو خــــوانـــد راز دل خـــویـــش را | کـه تـا حـل کـند مـشـکـل خـویش را |
| یکـی زان میان گفـت کـز شـاه چـین | پـیـامـیسـت پـوشـیده سـوی تـو این |
| کــه چـــون آدمــی را مــرتـــب بـــود | کـنـیـزی کـه هـمـخـوابــه شـب بــود |
| غــلــامـی تــوانـا بــه خــدمــتــگــری | کــه در کــار ســخــتــت دهـد یـاوری |
| یکـی دسـت جـامه بـه سـالی تـمام | پـی طـعـمه هر روز یک خـوان طـعـام |
| چــرا هـر زمــان رنــج دیـگــر کــشــد | بـه هر کـشـور از دور لـشـگـر کـشـد |
| نــهــد رو بـــه هــر مــلـــک تـــاراج را | ربــــایـــد ز فـــرق شـــهـــان تـــاج را |
| گـرفـتــم کـه گـیـتـی بــگـیـرد تــمـام | بـه دسـتـش دهد ملـک و ملـت زمام |
| بـه کـوشـش بــرآیـد بـه چـرخ بــلـنـد | نخـواهد شـدن بـیش ازین بـهره مـند |
| هـمـان بــه کـه کـوس قـنـاعــت زنـد | در رســـتـــگـــاری و طـــاعـــت زنـــد |
| سـکندر چـو از وی شنید این سـخـن | درخــت انـانـی شـکـســتــش ز بــن |
| بــگـفــت آن کــه رو در هـدایـت بــود | نـصـیـحــت هـمـیـنـش کـفـایـت بــود |
| وز آن پـس بـه خـاقان در صـلح کوفت | ز راهـش غـبــار خــصــومـت بــروفـت |
| شــد از خــاطـر صــافـی انـصــاف ده | کـه از هر چـه جـوید شـه انصـاف بـه |
| جـهـان پــادشـاهـا در انـصـاف کـوش | ز جــام عــدالــت مــی صــاف نــوش |
| به انصاف و عدل است گیتی به پای | سپاهی چو آن نیست گیتی گشای |
| اگــر مـلـک خــواهـی ره عــدل پــوی | وگـر نـی ز دل این هـوس را بـشـوی |
| تـهـی قـبــضـه از تـیـر تـدبــیـر بــاش | بــه تــیـغ عـدالـت جــهـانـگـیـر بــاش |
| چنان زی که گر بـاشدت شرق جـای | کـنـنـدت طـلـب اهـل غـرب از خـدای |
| نه زانسـان که در ری شـوی جـایگیر | بــه نـفــریـنــت از روم خــیـزد نـفــیـر |
| شـد از دسـت ظلم تـو کشـور خـراب | بــه مـلـک دگــر پــا مـکــن در رکــاب |
| بـه ملک خودت نیست جز ظلم خوی | چــه آری بــه اقــلـیـم بــیـگـانـه روی |
| رعـیـت بـه ظـلـم تـو چـون عـالـمـنـد | ز ظــلـم تــو بــر یـکــدگــر ظــالـمـنـد |
| بــه عـدل آر رو تــا کـه عـادل شـونـد | هـمـه بــا تـو در عـدل یـکـدل شـونـد |
| دل شــه چــو مــیـل عــنــایـت کــنـد | عــنــایـت بــه مــردم ســرایـت کــنـد |
| وگـر شـیـوه ظـلـم گـیـرد بــه پــیـش | شـوند اهل عـالـم همه ظـلـم کـیش |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
