ز هـرمـس کـه هر مـس زر نـاب کـردجــهــان پــر گــهـرهــای نــایـاب کــردبـه ما درس حکمت چنین آمده ستســـزاوار صـــد آفــریــن آمــده ســـتکـه ای مـهـب…
| ز هـرمـس کـه هر مـس زر نـاب کـرد | جــهــان پــر گــهـرهــای نــایـاب کــرد |
| بـه ما درس حکمت چنین آمده ست | ســـزاوار صـــد آفــریــن آمــده ســـت |
| کـه ای مـهـبــط فـضـل جــان آفـریـن | نــمـــودار صـــنـــع جـــهــان آفـــریــن |
| بــه دانـشـوری شــکـر نـعـمـت گـزار | گــه شـــکــر بـــر نــعــمــت کــردگــار |
| نبـاشـد چـنان هیچ شـکری شـگرف | که نعـمت شـود در حـق خـلق صـرف |
| نـهـد لـقـمـه از خـوان فـضـل خــدای | بــه کـام فـقـیـران بــی دسـت و پـای |
| تـــمـــنــای دنــیــا و ســـودای دیــن | بـه یـک سـیـنـه بـا هـم نـگـردد قـرین |
| چــو دیـن بــایـدت رخ ز دنـیـا بــتــاب | کـــز آبـــادی ایـــن شـــود آن خـــراب |
| بـه هر پـیشـه آن کـس کـه دانـا بـود | بــه جــمــع هـمــه کــی تــوانــا بــود |
| چـو گـیرد بـه کـف دوک ریسـنـدگـی | کـشـد نـوک کـلـک از نـویـســنـدگـی |
| ور آغـــاز نــامــه نــوشـــتـــن کــنــد | کـی آهـنـگ پـشـمـینـه رشـتـن کـنـد |
| نـیـایـد ز یـک دســت کــردن دو کــار | نـشــایـد بــه یـک دل گـرفـتــن دو یـار |
| چـو پــرهـیـزگـاری شـود پـیـشـه ات | بــود خــیـرخــواهـی در انـدیـشــه ات |
| حـذر کن ز راهی که رو در شر است | که آن ره سوی چـه تـو را رهبـر است |
| قــدم را نــگــهــدار ازیــن تـــیــره راه | مـبــادا کـه نـاگـه در افـتــی بــه چــاه |
| بـه سـوگـند نـاراسـت مـگـشـا زبـان | کـه دل را گـزنـد اسـت و جـان را زیان |
| بـه هر سـفـله اش نیز تـلقـین مکـن | وز آن خـویـش را رخـنـه در دین مـکـن |
| هــمــی دانــم از خـــوی نــاســاز او | کـه گـردی بـه بـشـکـسـتـن انـبــاز او |
| بــه راه جــهـالـت مـشــو تــیـز گــام | مـبـر دسـت مکـنت بـه کـسـب حـرام |
| کـه گـر کـیسـه ات را دهـد فـربـهـی | کــنـد ســیـنـه ات را ز ایـمــان تــهـی |
| مـــکـــن مـــیــل دنـــیـــا و لـــذات او | کـه نـعـت خـوشـی نیسـت در ذات او |
| گـرفـتــار دنـیـا بــه دریـاســت غــرق | گـران سـنـگ بــاری نـهـاده بــه فـرق |
| بـه سـاحـل نیفـکـنده زان موج رخـت | دهد جـان شـیرین در آن موج سـخـت |
| بـــه اخـــلــاق اهــل کــرم روی کــن | بــه اکـرام هـر نـیـک و بــد خـوی کـن |
| بــه اکـرام نـیـکـان بـه نـیـکـی گـرای | کـه خـشـنـود بـاشـد ز نـیکـان خـدای |
| بـه تـعـظـیـم شـو بــا بـدان سـازگـار | بـدی شـان بـه نـیـکـی ز خـود بـاز دار |
| اگـر یـابــی آگـاهـی از عــیـب کــس | بــه هـر کــس ازان بــر نـیـاور نـفــس |
| تـو هسـتـی بـشـر دیگران هم بـشر | نـبــاشــد بــشـر پــای تــا ســر هـنـر |
| ز خـیر بـشـر شرش افزون تـر اسـت | حـروف بـشـر بـیشـتـر زان شر اسـت |
| مـبــادا کـه چـو عـیـبـی از جـیـب تـو | زنــد ســر کــنــد دیـگــری عــیـب تــو |
| تــهـیـدسـتــی و زهـد و طـاعـتــوری | بـــه از مــال بـــســیــار و جــرم آوری |
| چـو آیـد بــه سـر نـوبــت مـال و جـاه | رود مــالــت از دســت و مــانـد گــنـاه |
| دو مــــــردن بــــــود آدمـــــیـــــزاد را | گـــرفـــتـــار ایــن مـــحـــنــت آبـــاد را |
| یـکـی مـردن از شــهـرت حــرص و آز | ز بــایـسـت هـا داشـتــن دسـت بــاز |
| دوم رشــتـــه جــان بـــریــدن ز تـــن | گسـسـتـن کشـش های روح از بـدن |
| کسی کو به مرگ نخستین شتافت | ز مــرگ دوم عــمــر جـــاویــد یــافــت |
| دریـن مــوج زن لــجــه رنــج و بــیــم | نـدارد جــز ایـن بــهـره مــرد حــکــیـم |
| که خود را کشیده ست بـر ساحـلی | گــرفــتــه ز مـوجــش بــرون مـنـزلـی |
| گـــشـــاده ز دل دیـــده اعـــتـــبــــار | بـه نـظـاره بــنـشـسـتـه لـیـل و نـهـار |
| کـه چـون دیگـران غـرق دریـا شـونـد | بــه مـوج انـدرون زیـر و بــالــا شــونـد |
| مـتــاع خـود آخـر بــه طـوفـان دهـنـد | جـگر تـشنه و خـشک لب جـان دهند |
| چـو بـا تـو شود مدعی سخـت گوی | بــه جــز راه حــلــم و مــدارا مــپــوی |
| شـود چـون ز انـصـاف خـیزد خـطـاب | خــطــاپــیــشــگــان را دلــیـل صــواب |
| اگـر نـرم خــواهـی حــریـف درشــت | بــود راحــت کـف بــه از رنـج مـشــت |
| خـــشــونــت ز پـــولــاد مــردآزمــای | به سوهان توان سود نی چوب سای |
| نــیــاراســتــه دل بــه فــضــل و ادب | مــکــن زیـنـت جــامــه و جــا طــلــب |
| چــو نـقـش ادب از درون کـاســتــی | بــرون را چــه حــاصـل کـه آراسـتــی |
| تـــو در بـــنــد زیــور پـــی دیــگـــران | تــف افــکـن بــه روی تــو دانـشــوران |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
