خانه / کتابخانه دیجیتال / کتاب های شاعران / فخرالدین عراقی / فخرالدین عراقی،عشاق نامه / حکایت

حکایت

آن شـنـیـدی کـه عـاشـقـی جــانـبــازوعـظ گـفـتــی بــه خــطــه شــیـراز؟ســخــنــش مــنــبــع حــقــایــق بــودخـــاطــرش کــاشــف دقــایــق بـــودروز…

آن شـنـیـدی کـه عـاشـقـی جــانـبــاز	وعـظ گـفـتــی بــه خــطــه شــیـراز؟
ســخــنــش مــنــبــع حــقــایــق بــود	خـــاطــرش کــاشــف دقــایــق بـــود
روزی آغــــاز کــــرد بـــــر مــــنــــبــــر	ســخــنــی دلــفــریـب و جــان پــرور
بــود عـاشـق، زد از نـخـسـت سـخـن	سـکـه عـشـق بــر درســت سـخــن
مـســتــمـع عــاشــقـان گـرم انـفـاس	همه مستان عشق بی می و کاس
گـــرم تــــازان عـــرصـــه تــــجــــریـــد	پــــاکـــبــــازان عـــالـــم تـــوحـــیـــد
عـارفـی زان مـیـان بــپــا بــرخــاسـت	گفـت: عـشـاق را مقـام کـجـاسـت؟
پـیـر عـاشـق، کـه در مـعـنـی سـفـت	از ســر ســوز عـشــق بــا او گـفـت:
نـــشــــنـــیـــدی کــــه ایـــزد وهـــاب	گفت: «طوبـی لهم و حسن مآب »؟
ایـن بــگـفـت و بــرانـد از ســر شــوق	سـخــن انـدر مـیـان بــه غـایـت ذوق
نـــاگـــهـــان روســـتـــایــیــی نـــادان	خـــالـــی از نــور، دیــده دل و جـــان
نــاتــراشــیـده هـیـکــلــی نــاراســت	همچـو غـولی از آن میان بـرخـاسـت
لب شـده خـشـک و دیده تـر گـشـتـه	پـــا ز کــار اوفــتــاد، ســر گــشــتــه
گـفـت: کـای مـقـتــدای اهـل سـخـن	غـم کـارم بــخــور، کـه امـشــب مـن
خــرکـی داشــتــم، چــگـونـه خــری؟	خـــری آراســتـــه بـــه هــر هــنــری
خــانــه زاد و جــوان و فــربـــه و نــغــز	اسـتـخـوانش، ز فـربـهی، همه مـغـز
مــن و او چـــون بـــرادران شـــفــیــق	روز و شـب همـنـشـین و یار و رفـیق
یـــک دم آوردم آن ســـبــــک رفـــتـــار	بــــه تــــفــــرج مــــیــــانــــه بـــــازار
نـــاگـــهــانـــش ز مـــن بـــدزدیــدنـــد	از جــمـاعــت بــپــرس: اگـر دیـدنـد؟
مــجــلــس گــرم و غــرقــه در اســرار	چـون در آن مـعـرض آمـد ایـن گـفـتـار
حـــاضـــران خـــواســـتـــنــدش آزردن	خـــر ز مــســجـــد بـــپـــا گــه آوردن
پــیــر گــفــتــا بــدو کــه: ای خــرجــو	بــنـشــیـن یـک زمـان و هـیـچ مـگــو
نـطــق دربــنـد و گــوش بــاش دمــی	بــنـشــیـن و خــمــوش بــاش دمـی
پــس نـدا کـرد ســوی مـجــلـسـیـان:	کـانـدریـن طــایـفــه، ز پــیـر و جــوان
هــرکــه بـــا عــشــق در نــیــامــیــزد	زیــن مــیــانــه بــه پــای بـــرخــیــزد
ابــلـهـی، هـمـچــو خــر، کــریـه لـقــا	چـسـت بــرخـاسـت، از خـری، بــرپـا
پــیــر گــفــتــا: تــویــی کــه در یــاری	دل نبـسـتـی بـه عشق؟ گفت: آری
بــانــگ بــر زد، بــگــفــت: ای خــر دار	هـان! خــرت یـافــتــم بــیـار افـســار
ویحـک! ای بـی خـبـر ز عـالم عـشـق	نـاچــشــیـده حــلـاوت غـم عــشــق
خــر صــفــت، بـــار کــاه و جــو بـــرده	بــی خــبـــر زاده، بــی خــبــر مــرده
از صـــفــاهــای عــشـــق روحـــانــی	بــی خـبــر در جـهـان، چـو حـیـوانـی
طـرفـه دون هـمـتــی و بــی خــبــری	کـــه نــدارد بـــه دلـــبـــری نــظـــری
هـر حــرارت، کـه عــقــل شــیـدا کـرد	نـور خــورشــیـد عــشــق پــیـدا کـرد
هـر لـطــافــت، کــه در جــمـال افــزود	اثـــر عـــشـــق پـــاکـــبــــازان بــــود
گـر تــو پــاکـی، نـظـر بــه پــاکـی کـن	مــنـقــطــع از طــبــاع خــاکــی کــن
سـوز اهـل صـفـا بــه بــازی نـیـســت	عـشـقـبــازی خــیـالـبــازی نـیـسـت
رو، در عــــشــــق آن نـــگـــاریـــن زن	کـه تـو از عـشـق او شـدی احـسـن
هر که عشـقش نپـخـت و خـام بـماند	مــرغ جــانــش اســیـر دام بــمــانــد
عشق ذوقی اسـت، همنشین حـیات	بـلکه چـشم اسـت بـر جـبـین حـیات
عشق افزون ز جان و دل جانی است	بـلکـه در ملک روح سـلطـانی اسـت
گـاه بــاشــد کـه عـشــق جــان گـردد	گـــاه در جـــان جـــان نــهــان گـــردد
گاه جـان زنده شـد، حـیاتـش عـشـق	گاه شـد چـون زمین، نبـاتـش عشق
آب در مــیــوه خـــرد عــشــق اســت	بـلکـه آب حـیات خـود عـشـق اسـت
لــذت عــشـــق عــاشـــقــان دانــنــد	پـــاکــبـــازان جــان فــشــان دانــنــد