خانه / کتابخانه دیجیتال / کتاب های شاعران / سعدی شیرازی / بوستان سعدی / حکایت

حکایت

یکـی مـال مـردم بـه تـلـبـیس خـوردچـو بــرخـاسـت لـعـنـت بـر ابـلـیـس کـردچـنـیـن گـفـت ابــلـیـس انـدر رهـیکــه هــرگــز نــدیـدم چــنــیـن ابــلــهـ…

یکـی مـال مـردم بـه تـلـبـیس خـورد	چـو بــرخـاسـت لـعـنـت بـر ابـلـیـس کـرد
چـنـیـن گـفـت ابــلـیـس انـدر رهـی	کــه هــرگــز نــدیـدم چــنــیـن ابــلــهــی
تـو را بـا من است ای فلان، آتـشی	چـــرا تـــیـــغ پـــیــکـــار بـــرداشـــتـــی؟
دریــغ اســت فــرمــوده دیـو زشــت	کـه دسـت مـلـک بـا تـو خـواهد نـبـشـت
روا داری از جـــهــل و نــابـــاکـــیــت	کــه پـــاکــان نــویــســـنــد نــاپـــاکــیــت
طریقی به دست آر و صلحی بجوی	شــفـیـعــی بــرانـگـیـز و عــذری بــگـوی
کـه یک لـحـظـه صـورت نـبـندد امـان	چــو پــیــمــانــه پــر شــد بــه دور زمــان
وگــر دســت قــوت نــداری بــه کــار	چـــو بـــیــچـــارگــان دســـت زاری بـــرآر
گــرت رفــت از انـدازه بــیـرون بــدی	چــو دانــی کــه بــد رفــت نــیـک آمــدی
فـراشــو چــو بــیـنـی ره صــلـح بــاز	کـــه نـــاگـــه در تــــوبــــه گـــردد فــــراز
مـــرو زیــر بـــار گـــنـــه ای پـــســـر	کــه حـــمــال عـــاجـــز بـــود در ســـفــر
پـی نـیـک مـردان بــبــایـد شـتـافـت	کـه هر کـاین سـعـادت طـلـب کـرد یافـت
ولــیـکــن تــو دنـبــال دیـو خــســی	نـدانـم کـه در صــالـحــان چــون رســی؟
پـیمبـر کـسـی را شـفـاعـتـگـرسـت	کــه بــر جــاده شــرع پــیـغــمــبــرســت
ره راســت رو تــا بــه مـنـزل رســی	تــو بــر ره نــه ای زیـن قــبــل واپــســی
چو گاوی که عصار چشمش بـبست	دوان تا شب و شب همان جا که هست
***
گـل آلـوده ای راه مـســجــد گـرفـت	ز بــخــت نـگـون طــالـع انـدر شــگــفــت
یـکـی زجـر کـردش کـه تـبــت یـداک	مـــرو دامـــن آلـــوده بــــر جــــای پــــاک
مــرا رقـــتـــی در دل آمــد بـــر ایــن	کـه پـاک اسـت و خـرم بــهـشـت بــریـن
در آن جــــای پــــاکــــان امـــیـــدوار	گــل آلــوده مــعـــصـــیــت را چـــه کـــار؟
بـهشـت آن سـتـاند که طـاعـت بـرد	کـــرا نـــقـــد بـــایـــد بـــضـــاعـــت بـــرد
مـکـن، دامـن از گـرد زلـت بــشــوی	کــه نــاگــه ز بـــالــا بـــبـــنــدنــد جـــوی
اگـر مـرغ دولـت ز قـیـدت بــجـسـت	هـنـوزش ســر رشـتــه داری بــه دســت
وگر دیر شد گرم رو بـاش و چـسـت	ز دیــــر آمــــدن غــــم نــــدارد درســــت
هنوزت اجل دست خواهش نبـست	بــــــرآور بــــــه درگــــــاه دادار دســــــت
مخـسـب ای گنه کرده خـفتـه، خـیز	بــه عــذر گــنــاه آب چــشــمــی بـــریــز
چــو حــکــم ضــرورت بــود کآبـــروی	بـــریــزنــد بـــاری بـــر ایــن خــاک کــوی
ور آبــت نـمـانـد شــفــیـع آر پــیـش	کـسـی را که هسـت آبـروی از تـو بـیش
بــه قــهــر ار بـــرانــد خــدای از درم	روان بــــــزرگـــــان شــــــفـــــیـــــع آورم