دو سـفـیـه زبــان بــه هـرزه گـشـایبـه تـعـصـب شـدند و هرزه درایآن یـــکــــی رو بــــه دیـــگــــری آوردگفـت ای در نکال و خـسـران فردهــر کــجـــا در…
| دو سـفـیـه زبــان بــه هـرزه گـشـای | بـه تـعـصـب شـدند و هرزه درای |
| آن یـــکــــی رو بــــه دیـــگــــری آورد | گفـت ای در نکال و خـسـران فرد |
| هــر کــجـــا در زمــانــه دشــنــامــی | رفـتـه بـر لـفـظ خـاص یـا عـامـی |
| یـا نـرفـتــه ســت لـیـک مـی شــایـد | کـه کــس از وی زبــان بــیـالـایـد |
| هــمـــه را کـــردم انـــدر انـــبـــانـــی | تـحـفـه هـمـچـو تـو گـران جـانـی |
| آن دگـر یـک زبــان بــه هـرزه گـشــاد | داد دشــنـام و نـاســزا مــی داد |
| هر چه از روی بغض و کین می گفت | نـاسـزا گـوی اولـیـن مـی گـفـت |
| هـسـت ایـنـهـا هـمـه در انـبــان درج | تا بـه کی می کنی ز انبـان خرج |
| چـون زبــان را هـمـی کـنـی جـنـبـان | چـیـزی آور کـه نـیسـت در انـبـان |
| همچـنین هر چه عقل و وهم و خیال | نقـش بـندد ز جـنس شـر و وبـال |
| اســم شــاعـر بــه عـرف اهـل زمـان | هسـت بـی اشـتـبـاه شـامل آن |
| گـر چــه عـدس بــرون امـکـان اسـت | همـه درجـش درون انبـان اسـت |
| شـاعـری گـر چـه دلـپـذیـرم نـیـسـت | طرفه حـالی کز آن گزیرم نیسـت |
| نــکـــتـــه الــشـــعـــیــر قـــد یؤکـــل | و یذم در عـرب شـده سـت مثـل |
| مـــضـــرب آن مـــثـــل مــنــم امـــروز | بـهر خـویش آن مـثـل زنـم امـروز |
| مـی کـنـم عـیب شـعـر و مـی گـویم | می زنم طعن مشک و می بویم |
| طـعـنـه بـر شـعـر هم بـه شـعـر زنـم | قـیـمـت و قـدر آن بــدو شــکـنـم |
| چـه کـنـم در سـرشـت مـن اینـسـت | وز ازل سـرنـوشـت مـن اینـسـت |
| بــــهـــر ایـــن آفــــریـــده انـــد مــــرا | جــانـب ایـن کــشــیـده انـد مــرا |
| هر چـه حـق ساخـت طوق گردن من | کـی تــوانـم کـشــیـد ازان گـردن |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
