خانه / کتابخانه دیجیتال / کتاب های شاعران / عطار نیشابوری / عطار نیشابوری،منطق الطیر / حکایت باز

حکایت باز

بـــاز پـــیــش جــمــع آمــد ســر فــرازکـــرد از ســـر مـــعـــالـــی پــــرده بــــازسینه می کرد از سـپـه داری خـویشلــاف مــی زد از کـــلــه داری …

بـــاز پـــیــش جــمــع آمــد ســر فــراز	کـــرد از ســـر مـــعـــالـــی پــــرده بــــاز
سینه می کرد از سـپـه داری خـویش	لــاف مــی زد از کـــلــه داری خـــویــش
گـفـت مـن از شـوق دسـت شـهـریـار	چــشــم بــربــســتــم ز خــلــق روزگــار
چــشـم از آن بــگـرفـتــه ام زیـر کـلـاه	تــا رســد پــایــم بـــه دســت پــادشــاه
در ادب خـــود را بـــســـی پـــرورده ام	هـمــچــو مـرتــاضــان ریـاضــت کــرده ام
تـــا اگـــر روزی بـــر شـــاهــم بـــرنــد	از رســـوم خـــدمـــت آگـــاهــم بـــرنـــد
مـن کـجـا سـیمـرغ را بـینم بـه خـواب	چــون کــنــم بــیـهــوده روی او شــتــاب
زقـه ای از دســت شـاهـم بــس بــود	در جــهــان ایـن پــایــگــاهــم بــس بــود
چــــون نـــدارم ره روی را پــــایـــگـــاه	ســرفــرازی مـیـکــنـم بــر دســت شــاه
مـن اگـر شـایـسـتــه سـلـطـان شـوم	بـــه کـــه در وادی بـــی پـــایــان شـــوم
روی آن دارم کــه مــن بــر روی شــاه	عـمـر بــگـذارم خــوشــی ایـن جــایـگـاه
گــاه شــه را انــتــظــاری مــی کــنـم	گـاه در شــوقــش شــکــاری مـی کـنـم
***
هدهدش گفت ای به صورت مانده باز	از صــفــت دور و بــه صــورت مـانـده بــاز
شــاه را در مــلــک اگــر هـمــتــا بــود	پـــادشـــاهــی کـــی بـــرو زیــبـــا بـــود
سلطنت را نیست چـون سیمرغ کس	زانک بی همتا به شاهی اوست و بـس
شــاه نــبـــو آنــک در هــر کــشــوری	ســازد او از خــود ز بــی مـغـزی ســری
شـاه آن بــاشـد کـه هـمـتـا نـبــودش	جــــز وفــــا و جــــز مــــدارا نــــبــــودش
شـــاه دنـــیــا گـــر وفـــاداری کـــنـــد	یــک زمــان دیــگــر گــرفـــتـــاری کـــنــد
هــرک بــاشــد پــیـش او نــزدیـک تــر	کـــار او بـــی شـــک بـــود تـــاریــک تـــر
دایــمــا از شـــاه بـــاشـــد بـــر حـــذر	جــان او پــیـوســتــه بــاشــد پــر خــطـر
شاه دنیا فی المثـل چون آتـش است	دور باش از وی که دوری زو خوش است
زان بــود در پـیـش شـاهـان دور بــاش	کـی شــده نـزدیـک شــاهـان دور بــاش