این چـنین رنج کـز زمـانه مراسـتهـیـچ دانـی کـه در زمـانـه کـراسـتهر چـه در علم و فضـل من بـفزودهمـچـنـانـم ز جـاه و مـال بـکـاسـتنـیـسـتـم عـاشـق از چ…
| این چـنین رنج کـز زمـانه مراسـت | هـیـچ دانـی کـه در زمـانـه کـراسـت |
| هر چـه در علم و فضـل من بـفزود | همـچـنـانـم ز جـاه و مـال بـکـاسـت |
| نـیـسـتـم عـاشـق از چـه رخ زردم | نیستـم آهو از چـه پـشت دوتـاست |
| ای تــن آرام گـیـر و صــبــر گــزیـن | کـه هـر امـروز را ز پــس فــرداســت |
| مـشـو آنجـا کـه دانه طـمع اسـت | زیـر دانـه نــگــر کــه دام بــلــاســت |
| خـویشتـن را خـلق مکن بـر خـلق | بــرد نـو بــهـتــر از کـهـن دیـبــاسـت |
| زان عــزیـز اســت آفــتــاب کــه او | گــاه پـــیــدا و گــاه نــاپـــیــداســـت |
| هــمــه از آدمــیــم مــا لـــیــکـــن | او گــرامـی تــرســت کــو دانـاســت |
| همه آهن ز جـنس یکـدگـر اسـت | کــه هـمــه از مــیـانــه خــار اســت |
| نعـل اسـبـان شـد آنـچـه نرم آهن | تـیغ شـاهان شـد آنچـه روهیناسـت |
| نـه غـلـط کـردم آنـکـه دانـاییسـت | بــرسـیـده بـه هـر مـراد و هـواسـت |
| هــنــر از تــیــغ تــیــز پــیــدا شــد | کـه بــدو شــاه قـبــضــه را آراســت |
| بــاژگـونـه اسـت کـار ایـن گـیـتـی | زین همه هر چه گفتم از سوداست |
| هر که او راست باشد و بی عیب | بــر وی از روزگـار بــیـش عــنـاســت |
| بـه هـمـه حـال بـیـشـتـر بــبــرنـد | هـر درخـتــی کـه شـاخ دارد راسـت |
| تـو چـنـان بـرگـمـان کـه مـن دونم | سـخـن من نگـر کـه چـون والـاسـت |
| اصــل زر عــیــار از خـــاک اســـت | اصــل عــود قــمــار نـه ز گــیـاســت |
| این شـگفـتـی نگـر کـجـا سـخـنم | نــکــتــه زایـد هـمــی و آیـد راســت |
| گر چـه پـیوسـتـه شـعـر گویم من | عـادت مـن نـه عـادت شــعـر اســت |
| نه طـمـع کـرده ام ز کـیسـه کـس | نه تـقاضاست شعر من نه هجاست |
| همچـو مـا روزگـار مخـلـوق اسـت | گــلــه کــردن ز روزگــار چـــراســـت |
| گـلـه از هـیـچ کــس نـبــایـد کــرد | کز تـن ماسـت آنچـه بـر تـن ماسـت |
| کـرم پـیلـه هـمـی بـه خـود بـتـنـد | که همی بـند گرددش چپ و راست |
| ار خـسـی افـتـدت بـه دیده مـنال | سـوی آن کـس نگـر کـه نابـیناسـت |
| حـذر از تـو چـه سـود چـو بــرسـد | لـابـد آنچ از خـدای بـر تـو قـضـاسـت |
| شـادمـانـی بــه عـمـر کـی زیـبــد | چـون حقیقت بـود همی که فناست |
| صـعـب بــاشـد پـس هـر آسـانـی | نـشـنـیـدی کـه خـار بــا خـرمـاسـت |
| مـکـرمـت را یکـی درخـت شـناس | که بـرو بـرگ وی ز شـکـر و ثـناسـت |
| آفــتــابــش ز نــور نـورانـی اســت | آب او از مـروت اسـت و سـخــاسـت |
| ســایـه دارســت و اهـل دانـش را | زیـر آن ســایـه مـلـجــاء و مأواســت |
| مکـرمت کـن که بـگذرد همه چـیز | مــکــرمــت پـــایــدار در دنــیــاســت |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
