حامد فدایی – دلم

آن دو چال گونه ات دل مي برد از دل من
بي گمان لعل لبت گشته مسيحاي دلم

هر چه گويم از تو اي آرام جانِ نازنين
نشود فاش كسي زانچه شد افشاي دلم

بوسه از گونهٔ تو چون ميبرد خواب و خيال
گشته است بوسهٔ تو افسون و رؤياي دلم

آنچنان واله و شيداي تو گشته دل من
گر به وصلت نرسم وايِ من و وايِ دلم

دل من در انتظار ديدن روي شماست
تا كُند شهد لبت آسان مداواي دلم