تـا بــود شـخـص آدمـی را جـاننـبــود حـرص را قـیـاس و کـرانچـون تـامـل کـنـی نـبـینی هیچشـره بــیـر کـم ز حـرص جــوانگــر بــیـنـدیـشــدی ز آخــر کــا…
| تـا بــود شـخـص آدمـی را جـان | نـبــود حـرص را قـیـاس و کـران |
| چـون تـامـل کـنـی نـبـینی هیچ | شـره بــیـر کـم ز حـرص جــوان |
| گــر بــیـنـدیـشــدی ز آخــر کــار | از بــد و نــیـک گــنــبــد گــردان |
| نـه نهالـی نـشـانـدی بـه زمـین | نـه بـنـایـی بــرآردی بـه جـهـان |
| جـمـلـه کـون و فـسـاد عـالـم را | چـرخ کـردسـت نـاگـزیر ضـمـان |
| روز را در پی است ظلمت شب | سود را در پـس است بـیم زیان |
| از پـــس یــکـــدگــر هــمــی آرد | گه زمسـتـان و گـاه تـابـسـتـان |
| بـه چـنین پـوشش و چنین دیوار | احـتـیاجـی نبـاشدش زینسـان |
| گـر بـه گـرما نتـابـدی خـورشـید | ور بــه ســرمــا نـبــاردی بــاران |
| رنــج گــرمــا و شــدت ســـرمــا | چون مسلط شدست بر گیهان |
| آدمی را چـه چـاره از جـاییسـت | کـه بــدو بــی گـزنـد دارد جــان |
| از ســرانـجــام هـیـچ یـاد مـکـن | که معـینسـت عیش را نسـیان |
| کز پـس تـو نشست خلق شود | این همه خـانه و همه بـستـان |
| عاقبـت گر بـه پـیش چشم آرند | کـس نـیـابــد مـزه ز آب و ز نـان |
| وز ز ویـران شـدن بـرانـدیـشـنـد | نــکــنـنــد ایـچ مــوضــع آبــادان |
| از درخــتــان دیـگــران بــرچــیـن | وز پـی دیـگـران درخـت نـشـان |
| در بـنـاهـای مـردمـان بـنـشـیـن | داد شـادی و خـرمـی بـسـتـان |
| شـکـر و مـنـت خــدای عـالـم را | کــه مــرا داد از هـنــر چــنــدان |
| کـه همه مـردمـان همی گـویند | بـه همه گـیتـی آشـکـار و نهان |
| سـعد مسـعود راهمان دادسـت | از بـراعـت که سـعد را سـلمان |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
