دستش می لرزه یک نگاه به صفحه گوشی میکنه تصمیمش رو میگیره شماره ای را از دفترچه مخاطبینش انتخاب میکنه و دکمه تماس رو فشار میده.
صدای بوق میاد بعد از چند بوق دختری برمیداره،یک لحظه مردد میشه و بعد با صدای لرزان میگه الو ، نمیتوونه حرف دلش را بگه فقط سلام و احوال پرسی میکنه و تلفن رو قطع می کنه.
تمام روز و شبش با خود کلنجار میره و در آخر تصمیم میگیره بهش پیام بده.
چند روز میگذره ولی جوابی نمیاد دوباره پیام میده.اینبار فقط یک کلمه براش میاد نه.
تمام وجودش می لرزه،اشک توی چشماش جمع میشه میخواد فریاد بزنه چرا نه؟ولی صدای از حنجره اش نمیاد. انگار تا بوده ازش کسی صدای نشنیده.
بعد از اون دیگه کسی صدای ازش نمیشنوه.انگار با سکوتش خو گرفته و واژه ها برایش دیگر نامفهوم و گنگ شده اند.
نویسنده : فرهاد جوان
بخش داستان کوتاه | پایگاه خبری شاعر
منبع: شعر نو
