فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 11 اسفند 1402

ای شمع چگل دوش در ایوان که بودی

ای شــمــع چــگــل دوش در ایـوان کــه بــودیوی سرو روان دی بـگلسـتـان که بـودیوی آیـت رحــمــت کــه کــســت شــرح نـدانـدکـی بـود نـزول تـو و در شـان …

ای شــمــع چــگــل دوش در ایـوان کــه بــودیوی سرو روان دی بـگلسـتـان که بـودی
وی آیـت رحــمــت کــه کــســت شــرح نـدانـدکـی بـود نـزول تـو و در شـان کـه بـودی
چـون صـبــح بــرآمـد بــه سـر بــام کـه رفـتــیچون شام در آمد بـشبـستان که بـودی
کین بـر کـه کـشـیدی و کـمان بـر کـه گشـادیقلب که شکسـتـی و بـمیدان که بـودی
ای کـــام روانـــم لـــب چـــون آب حـــیـــاتــــتدر ظلمت شب چشمه حیوان که بودی
دیشب که مرا جان و دل از داغ تو می سوختآرام دل و آرزوی جـــــان کـــــه بـــــودی
بـرطرف چـمن بـلبـل خـوش خـوان که گشـتـیدرصحـن گلستـان گل خـندان که بـودی
تــا از دل و جـان زان تـو گـشـتـیـم چـو خـواجـوآخـر بـنگوئی کـه تـو خـود زان که بـودی

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج