چـو زیـن بــگـذری مـردم آمـد پـدیـدشـد ایـن بـنـدهـا را سـراسـر کـلـیـدسرش راست بر شد چو سرو بلندبــه گـفــتــار خــوب و خــرد کـاربــنـدپـــذیــرنـــ…
| چـو زیـن بــگـذری مـردم آمـد پـدیـد | شـد ایـن بـنـدهـا را سـراسـر کـلـیـد |
| سرش راست بر شد چو سرو بلند | بــه گـفــتــار خــوب و خــرد کـاربــنـد |
| پـــذیــرنـــده هــوش و رای و خـــرد | مــــر او را دد و دام فــــرمــــان بــــرد |
| ز راه خـــرد بـــنـــگـــری انـــدکـــی | که مردم بـه معـنی چـه بـاشـد یکی |
| مـگـر مـردمی خـیره خـوانی همی | جــز ایـن را نـشـانـی نـدانـی هـمـی |
| تـــرا از دو گــیــتـــی بـــرآورده انــد | بـه چـنـدیـن مـیـانـچـی بـپـرورده انـد |
| نخـسـتـین فـطـرت پـسـین شـمـار | تـویـی خـویـشـتـن را بـه بــازی مـدار |
| شــنــیـدم ز دانــا دگــرگــونــه زیـن | چـــه دانـــیــم راز جـــهـــان آفـــریــن |
| نـگـه کـن سـرانـجـام خـود را بـبـین | چـو کـاری بــیـابــی ازیـن بــه گـزیـن |
| بــه رنـج انـدر آری تـنـت را رواسـت | که خود رنج بردن به دانش سزاست |
| چـو خـواهی که یابـی ز هر بـد رها | ســـر انـــدر نــیــاری بـــه دام بـــلـــا |
| نـگـه کــن بــدیـن گـنـبــد تــیـزگـرد | کـه درمـان ازویـسـت و زویـسـت درد |
| نـه گـشــت زمـانـه بــفـرســایـدش | نــه آن رنــج و تــیــمــار بــگــزایــدش |
| نـه از جــنـبــش آرام گــیـرد هـمـی | نـه چـون مـا تـبـاهـی پـذیـرد هـمـی |
| ازو دان فــزونــی ازو هــم شـــمــار | بـــد و نــیــک نـــزدیــک او آشـــکـــار |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
