زلــیــخــا را چــو دایــه آنــچــنــان دیــدز دیــده اشــکــریــزان حـــال پـــرســـیــدکـه ای چـشـمـم بـه دیـدار تـو روشـندلـم از عــکــس رخــســار …
| زلــیــخــا را چــو دایــه آنــچــنــان دیــد | ز دیــده اشــکــریــزان حـــال پـــرســـیــد |
| کـه ای چـشـمـم بـه دیـدار تـو روشـن | دلـم از عــکــس رخــســار تــو گــلـشــن |
| دلـت پـر رنج و جـانـت پـر مـلـال اسـت | نـمـی دانم تـو را اکـنون چـه حـال اسـت |
| تــو را آرام جـان پــیـوسـتــه در پــیـش | چــه مـی سـوزی ز بــی آرامـی خـویـش |
| در آن وقـــتـــی کــه از وی دور بـــودی | اگــر مــی ســوخــتــی مــعــذور بـــودی |
| کنون در عین وصلی سوختـن چـیست | بـه داغش شمع جـان افروختـن چـیست |
| که را از عاشقان این دست داده ست | که معشوقش به خدمت سر نهاده ست |
| هـمــیـن بــس طــالــع فــرخــنــده تــو | کـــه ســـلــطـــان تـــو آمــد بـــنــده تـــو |
| مــهــی لــایـق بــه تــاج پــادشــاهـی | بــه فـرمـان تـو شـد دیـگـر چـه خـواهـی |
| بـه رویـش خـرم و دلـشـاد مـی بــاش | ز غـــم هــای جـــهــان آزاد مـــی بـــاش |
| ز ســرو لـالـه رنـگــش کــام مـی گـیـر | بـــه رفــتــار خــوشــش آرام مــی گــیــر |
| لبـش می بـین و جـان می پـرور از وی | زلـــال کـــامـــرانـــی مـــی خــــور از وی |
| زلــیـخــا چــون شــنـیـد ایـنـهـا ز دایـه | ســرشــکــش را دل از خــون داد مــایــه |
| ز ابـــر دیــده خـــون دل فــرو ریــخـــت | بـه پـیشـش قـصـه مـشـکـل فـرو ریخـت |
| بــگــفــت ای مـهـربــان مــادر هـمــانـا | نـــیــی چـــنـــدان بـــه ســـر کـــار دانـــا |
| نـمـی دانـی کـه مـن بــر دل چـه دارم | وز آن جــان و جــهـان حــاصــل چــه دارم |
| بــه خــدمـت پــیـش رویـم ایـســتــاده | ولــــی بــــی خــــدمــــتــــی را داد داده |
| ز مـن دوری نـبــاشــد هـیـچــگـاهـش | ولــی نـبــود بــه مــن هـرگــز نـگــاهـش |
| بــر آن تـشـنـه بــبــایـد زار بـگـریـسـت | کـه بـر لـب آن بـایـد تـشـنـه اش زیسـت |
| چــو رویـم شــمـع خــوبــی بــرفــروزد | دو چــشـم خــود بــه پــشـت پــای دوزد |
| بـــدیــن انــدیــشــه آزارش نــجـــویــم | کــه پــشــت پــاش بــه بــاشــد ز رویــم |
| چـو بـگشـایم بـدو چـشـم جـهان بـین | بــه پــیـشــانـی نــمــایـد صــورت چــیـن |
| بـر آن چـین سرزنش از من روا نیسـت | کـه از وی هر چـه مـی آید خـطـا نیسـت |
| ز ابــرویـش مــرا در دل گــره هـاســت | کـزان کـج نیسـت کـارم بـی گـره راسـت |
| چــنـیـن کـز وی گـره بــر کــارم افــتــد | نــظــر کــردن بـــه وی دشـــوارم افــتـــد |
| دهانش کز سخن بـا من به تنگ است | بـه جز خون خوردنم از وی چه رنگ است |
| ز لـــعـــلـــش در دهـــانـــم آب گـــردد | بـــه چـــشـــمــم آب خـــون نــاب گــردد |
| قــــدش کــــامــــد نــــهــــال آرزویــــم | ز رحــمـت کـم شــود مـایـل بــه ســویـم |
| چـو خـواهم از نـهـالـش سـیب چـینـم | نــچــیـده ســیــب صــد آســیـب بــیـنــم |
| ز چـاه غـبــغـبــش چـون کـام خـواهـم | بــــه چـــاه غـــم کـــنـــد آرامـــگـــاهـــم |
| بـه رشـکـم ز آسـتـین او کـه پـیوسـت | بـه دسـتـان یافـتـه بـر سـاعـدش دسـت |
| ز دامـانـش زنـم در جــیـب جــان چـاک | کــه دارد پــیــش پــایـش روی بــر خــاک |
| چـو دایه این سخـن بـشنید بـگریست | که بـا حـالی چـنین مشکل تـوان زیسـت |
| فــراقــی کــافـــتـــد از دوران ضـــروری | بــه از وصـلـی بــدیـن تــلـخـی و شـوری |
| غـم هـجـران همـین یک سـخـتـی آرد | چــنـیـن وصـلـی دو صـد بــدبــخـتــی آرد |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
