پدر بزرگ

‍ ▪️پدر بزرگ

ظهر تابستان سال هزار و سیصد و هفتاد ، اشعه های سوزناک خورشید مرا به رگبار بسته بود، تاب و توان نداشتم ،
شماره بلوکش یادمه شماره چهارده ،
ولی ردیفش را نمی دانم .اخرین بارکه سر مزارش آمدم ،قاب عکس بزرگ آلومینیومی اش را نشان کردم. فکر کنم دزدیده بودند. مثل سایرقاب عکس های فلزی و آلومینیومی گورستان.

سکوت حاکم مطلق آرامستان وادی رحمت تبریز گشت . صدای زوزه ی باد، گاهی هم حرکت ماشینی سکوت را می شکست.
: «پدر بزرگ کاش می شد دوباره ببینمت.»
شمار نوه ، نتیجه و نبیره هاش موقع مرگش در پاییز سال هزار و سیصد شصت ونه به سی تا رسید
به یاد روزهای تلخ و شیرین با پدر بزرگ افتادم  که پام پیچ خورد ،سرم به گوشه ی سنگ مزاری خورد و نقش زمین شدم و دیگرهیچ نفهمیدم.
.
هاله ای سفید رنگ بالای سرم قرار داشت .
، پدر بزرگ خوبم نگران در کنارم نشسته بود
حین آرامش دادن به من  سوال پیچم می کرد.
: پسر از مادر بزرگت چه خبر ؟
: مادر خودت ،دایی و خاله هات خوبند
: خیلی دلم برایشان تنگ شده ، هیچ سراغم را نمی گیرند.
: «بد نیستند پدر بزرگ مشغله دارنداکثرشون» ما راببخشید و حلال مان کنید.
گویا ازقبل خودش از همه چیز خبر داشت.
میخواست از زبان من بشنود،
از تورم و گرانی و بیکاری و مشکلات کاملا خبر داشت.
دست پر مهرش را روی سرم حس کردم،
:  هنوز نوبت تو نرسیده پسرم ، پاشو برو خونه تون مادرت یه موقع  دل نگرانت نشه .
: زود زود بیا دیدنم یادت بمونه مادرت را هم بیاوری.
قطرات باران رو صورتم می چکه ،
وقتی کامل بهوش میام،
زن و مردمیانسالی قطرات آب رو صورتم می پاشیدند .
آره ، درعالم رویا همنشین و هم صحبت با روح پدر بزرگ مهربانم بودم،
در واقع لطف خداوند سبحان شامل حالم شد.
به شکرانه سلامتی ام تصمیم گرفتم تا هفته بعدش دستی به سر و روی سنگ قبر و محوطه آرامگاه پدر بزرگ بکشم،
صوت دلنشین قاری قرآن مرحوم عبدالباسط از  مسجد آرامستان به گوش می رسید
داخل اتوبوس شرکت واحد  ردیف دوم بودم و از پنجره بیرون را نگاه می کردم
احساس آرامش روحی و سبکی خاص داشتم اتوبوس براه افتاد
صلوات و حمد و سوره ای از سوی مسافران نثار ارواح آرامستان شد
پدر بزرگ لبخند زنان با تکان دادن دستهایش مرا بدرقه می کرد
و نگاه دخترک معصوم گل فروش کنار ایستگاه اتوبوس دور و دور تر می شد.

اصغر رضامند
(حق تبریزی)1404/3/5