بــه نـو بــهـاران غــواص گــشــت ابــر هـواکــه مــی بــرآرد نــاســفــتــه لؤلؤ از دریــابـــه لؤلؤ ابـــر بــیــاراســت روی صــحــرا رامـگـر نـشــا…
| بــه نـو بــهـاران غــواص گــشــت ابــر هـوا | کــه مــی بــرآرد نــاســفــتــه لؤلؤ از دریــا |
| بـــه لؤلؤ ابـــر بــیــاراســت روی صــحــرا را | مـگـر نـشــاط کـنـد شــهـریـار زی صــحــرا |
| مگر که راغ سـپـهر است و نرگسـان انجـم | مگر که بـاغ بـهشت اسـت و گلبـنان حـورا |
| زمـیـن بــه خـوبـی چـون روی دلـبــر گـلـرخ | هـوا بــه خـوشـی چـون طـبــع مـردم دانـا |
| ز سـبـزه گـویی دریای سـبـز گـشـت زمین | درو پــدیـد شــده شــگـل گـنـبــد خــضــرا |
| شـکـوفـه هـا هـمـه انـوار بـاغ گـردونـسـت | کـه چـون پـدید شـدند افـتـتـاح کـرد سـمـا |
| زمین ز گریه ابـر اسـت چـون بـهشت بـرین | هـوا ز خـنـده بـرق اسـت چـون کـه سـینـا |
| یکـی بـگـرید بـر بـیهـده چـو مـردم مـسـت | یـکـی بــخــنـدد خــیـره چــو مـردم شـیـدا |
| کـنـار جـوی پـر از جـام هـای یاقـوت اسـت | که شد بـه جوی درون رنگ آب چون صهبـا |
| ز بـس که خورد از آن آب همچـو صهبـا بـاغ | شـده اسـت راز دل بـاغ سـر بـه سـر پـیدا |
| ز بـس که دیبـه و خز داد شاه شرق همی | هـوا شـده هـمـه خـز و زمـین شـده دیـبـا |
| ز بـهر چـیست که دیبـا و خز همی پـوشند | کـنـون کـه آمـد گـرمـا فـراز و شـد ســرمـا |
| جــهـان بــرنـا گـر پــیـر شـد نـبــود عـجــب | عـجـب تـر آن که کنون پـیر بـوده شـد بـرنا |
| شده چو مجـلس سیفی ز خرمی بـستـان | غــزل ســرایــان بـــر شــاخ گــل هــزار آوا |
| مگر که شعر سراید همی به مجلس شاه | امــیــر غــازی مــحــمــود خــســرو دنــیــا |
| خــدایـگـانـی شــاهـی مـظــفـری مـلـکـی | کـــه ابــــر روز نـــوال و شــــیـــر روز وغـــا |
| نه حـکـم او بـه تـهور نه عـدل او بـه نـفـاق | نـه حـلـم او بـه تـکـلـف نـه جـود او بـه ریـا |
| بـه هر دیار کـه بـگـذشـت مرکـب میمونش | در آن دیــار جـــز انــبـــا نــیــایــد از ابـــنـــا |
| بــه هــر دیــار کــه آثــار جــود او بــرســیـد | گــــذر نـــیـــارد کــــردن در آن دیـــار وبــــا |
| تــو آفـتــابــی شــاهـا جــهـان شــاهـی را | سـپـهر دولت و دین از تـو یافـت نور و ضـیا |
| تـو کوه حـلمی چـون بـر تـو مدح خوانم من | به گوشم از تو بشارت رسید به جای صدا |
| بـدانچه حکم تو بـاشد سپـهر گشته مطیع | بـــدانـــچـــه رأی تـــو بـــیــنــد داده رضـــا |
| یقـین بـدان کـه اگـر بـحـر چـون دلت بـودی | نخـاسـتـیش همیشه بـخـار جـز که سخـا |
| وگـر بـه همـت و قـدرت بـدی سـپـهر بـلـند | ازو نــمـــودی هــمــواره آفـــتـــاب ســـهــا |
| همیشه جوزا در آسمان کمر بـستـه است | از آنـکـه خـدمـت تــو رای مـی کـنـد جــوزا |
| مگـر کـه پـروین بـر آسـمان سـپـاه تـو شـد | کـه هـیـچ حـادثــه آن را ز هـم نـکـرد جــدا |
| سـنان تـوسـت قدر گر مجـسـم اسـت قدر | حـسـام تـوسـت قضا گر مصـور اسـت قضا |
| اگـر قـدر نـشـد این چـون نـتـرسـد از فـتـنه | وگر قـضـا نشـد آن چـون رسـد بـه هر مأوا |
| خـــدایــگــانــا فــرخـــنــده نــوبـــهــار آمــد | وز آمــدنــش جــهــان را فــزود فــر و بــهــا |
| ز شـادمـانـی هـر سـاعـتــی کـنـون بــزنـد | هــزاردســتــان بــر هــر گــلــی هـزار نــوا |
| ز لـــالـــه راغ هــمــه پـــر ز زرمــه حـــلـــه | ز ســبــزه بــاغ هـمــه پــر ز تــوده مــیـنــا |
| خـجــسـتــه بــادت نـوروز و نـوبــهـار گـزیـن | هــزار ســالــت بــادا بــه عــز و نــاز بــقــا |
| جهان بـه پیش مراد تو دست کرده به کش | فلک بـه پـیش رضای تـو پـشت کرده دوتـا |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
