ســپــاه ابــر نـیـســانـی ز دریـا رفـت بــر صــحــرانـــثـــار لؤلؤ لـــالـــا بــــه صـــحـــرا بــــرد از دریـــاچـون گردی کش بـرانگیزد سم شبـدیز ش…
| ســپــاه ابــر نـیـســانـی ز دریـا رفـت بــر صــحــرا | نـــثـــار لؤلؤ لـــالـــا بــــه صـــحـــرا بــــرد از دریـــا |
| چـون گردی کش بـرانگیزد سم شبـدیز شاهنشه | ز روی مــرکــز غــبـــرا بـــه روی گــنــبـــد خــضــرا |
| گـهی مـانـنـده دودی مـسـطـح بـر هوا شـکـلـش | گـهـی مـانـنـده کـوهـی مـعـلـق گـشــتــه انـدر وا |
| چـو گردون گشت بـاغ و بـوستـان از ابـر نیسـانی | گـل از گـلـبــن هـمـی تــابــد بــسـان زهـره زهـرا |
| از این پـر مشک شد گیتـی وزآن پـر در همه عالم | از این پـر بـوی شد بـستـان وزآن پـر نور شد صحرا |
| گهی چون تخته تخته ساده سیم اندر هوا بر هم | گـهـی چــون تــوده تــوده سـوده کـافـور بــر بــالـا |
| گـهـی مـانـنـده خـنـگـی لـگـام از سـر فـرو کـنـده | شــده تــا زنــده انـدر مــرغــزاری خــرم و خــضــرا |
| گـهی بـرقـش درخـشـنـده چـو نور تـیغ رخـشـنده | گهی رعدش خـروشـنده چـو شـیر شـرزه در بـیدا |
| فـلـک در سـنـدس نـیـلـی هـوا در چــادر کـحـلـی | زمـیـن در فــرش زنـگـاری کـه انـدر حــلـه خــضــرا |
| زمین خـشـک شـد سـیراب و بـاغ زرد شـد اخـضر | هـوای تــیـره شـد روشـن جـهـان پــیـر شـد بــرنـا |
| کـنون بـینی تـو از سـبـزه هزاران فـرش مـینـاگـون | کـنـون بــیـنـی تــو از گـلـبــن هـزاران کــلـه دیـبــا |
| زمـین چـون روی مـه رویـان بـه رنـگ دیبـه رومـی | هـوا چـون زلـف دلـجـویـان بــه بــوی عـنـبــر سـارا |
| ز پـسـتـی لـاله شـد خـندان چـو روی دلـبـر گـلرخ | ز بــالـا ابــر شــد گـریـان بــســان عـاشـق شـیـدا |
| ز خندان لاله شد گیتـی چـو خلق خـسرو مشرق | ز گـریـان ابــر شـد دنـیـا چــو طـبــع خـسـرو دنـیـا |
| ملـک مـحـمود ابـراهیم مـسـعـود بـن مـحـمود آن | که هستـش حـشمت جـمشید و قدر و قدرت دارا |
| بــدو سـنـت شـده روشـن بـدو مـلـت شـده تـازه | بــدو دولـت شـده عـالـی بــدو مـلـکـت شـده والـا |
| نـتــابــد آفــتــاب کـیـن او هـرگـز بــر آن کــس کـو | بــیــابـــد از درخــت نــعــمــت او ســایــه نــعــمــا |
| چـو ابــر دولـت مـهـرش بــقـا بــارد گـه مـجــلـس | چــو بــاد هـیـبــت و کـیـنـش فـنـا آرد گـه هـیـجــا |
| از این گردد بـهار و گل بـه سرخـی چـون رخ ناصح | وزان بـــرگ خــزان گــردد بـــه زردی گــونــه اعــدا |
| شـب نیکـو سـگـال او شـده چـون روز رخـشـنـده | چنان چون روز بدخواهش شده همچون شب یلدا |
| خــیـال خــنـجــر او را شــبــی مـه دیـد نـاگـاهـان | بـه هـر مـاهـی شـود آن شـب مـه از دیدار نـاپـیدا |
| ایـا شـاهـی خـداونـدی جـهـانـگـیـری جـهـانـداری | کـه گـشــتــه هـمـت تــو آســمـان عــالـم عــلـیـا |
| بـه تـیغ ای شه جـدا کردی بـنات النعش را از هم | بـه تـیر و نـاوک و بـیلـک بـه هـم بـردوخـتـی جـوزا |
| بــبــرد تــیــغ تــو خــارا بــدرد تــیــر تــو ســنــدان | نه سندان پـیش آن سندان نه خـارا پـیش آن خارا |
| بـــهــاران آمـــد و آورد بـــاد و ابـــر نـــیــســـانــی | چـو طبـع و خلق تـو هر دو جـهان شد خـرم و بـویا |
| نسـیم بـاغ شـد بـیزان بـه بـسـتـان عنبـر اشهب | بــحــار بــحــر شــد ریـزان بــه صــحــرا لؤلؤ لــالــا |
| بـه پـیروزی و بـهروزی نشین می خور بـه کام دل | بـه لـحـن چـنگ و طـنـبـور و ربـاب و بـربـط و عـنقـا |
| ز دســت دلــبــر گــلــرخ دلــارامــی پــری چــهـره | عـیاری یاسـمین عـارض نگـاری مـشـتـری سـیمـا |
| همـایون بـاد نـوروزت کـه بـر گـیتـی همـایون شـد | از آن فــرخــنـده دیـدار و هـمـایـون طــلـعــت غــرا |
| تـو بــادی شـادمـان دایـم مـبــادا هـرگـزت خـالـی | نه گوش از نغمه رود و نه دسـت از سـاغـر صـهبـا |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
