خــدایــا تــوئی بــنــده را دســتــگــیـربـــود بـــنــده را از خـــدا نـــاگـــزیــرتـــوئی خـــالـــق بــــوده و بـــودنـــیبــبـخـشـای بـر خـاک بـ…
| خــدایــا تــوئی بــنــده را دســتــگــیـر | بـــود بـــنــده را از خـــدا نـــاگـــزیــر |
| تـــوئی خـــالـــق بــــوده و بـــودنـــی | بــبـخـشـای بـر خـاک بـخـشـودنـی |
| بــه بــخــشـایـش خــویـش یـاریـم ده | ز غــوغــای خــود رســتــگــاریـم ده |
| تـو را خـواهم از هر مرادی که هسـت | کـه آید بـه تـو هر مـرادی بـه دسـت |
| دلـی را کــه از خــود نـکــردی گـمـش | نـه از چـرخ تــرسـد نـه از انـجـمـش |
| چو تو هستی از چرخ و انجم چه باک | چو هست آسمان بر زمین ریز خاک |
| جـهانی چـنین خـوب و خـرم سرشت | حـوالـت چـرا شـد بـقـا بـر بـهـشـت |
| از ایـن خــوبــتــر بــود نــبــاشــد دگــر | چـو آن خـوبــتـر گـفـتـی آن خـوبــتـر |
| در آن روضـــه خـــوب کــن جـــای مــا | بــبــر نـقــش نـاخــوبــی از رای مــا |
| نـه مـن چـاره خـویـش دانـم نـه کـس | تـو دانی چـنان کـن که دانی و بـس |
| طــلـبــکـار تــو هـر کـســی بــر امـیـد | یـکـی در سـیـاه و یـکـی در سـپـیـد |
| بـــدان تـــا زبــــاغ تـــو یـــابـــد بـــری | تــضـرع کـنـان هـر کـســی بــر دری |
| نـبــیـنـم مـن آن زهـره در خـویـشـتـن | کـه گـویـم تـو را این و آن ده بـه مـن |
| کنم حاجـت از هر کسی جـستـجـوی | چویابـم تـو بـخشنده بـاشی نه اوی |
| تـو مستـغنی از هر چه در راه تـوست | نـیـاز هـمـه ســوی درگـاه تــوســت |
| ســـروش مـــرا دیــو مـــردم مـــکـــن | سـر رشـتــه از راه خــود گـم مـکـن |
| چـــو بـــر آشـــنــائی گــشـــادی درم | مـکـن خــاک بــیـگـانـگـی بــرســرم |
| بـه چـشـم من از خـود فروغی رسـان | کـه یابـم فـراغـی ز چـشـم کـسـان |
| چـــو پــــروانـــه شـــب چـــراغ تـــوام | چـنـان دان کـه مـرغـی ز بــاغ تــوام |
| مـبــیـن گـرچـه خـردم مـن زیـردسـت | بــزرگـم کـن آخـر بـزرگـیـت هـسـت |
| مـــن آن ذره در خــــردم از دیـــده دور | کـه نـیـروی تــو بــر مـن افـکـنـد نـور |
| بــه نــیــروی تــو چــون پــدیــد آمــدم | در گـــنـــجـــهــا را کـــلـــیــد آمـــدم |
| بـــســر بـــردم اول بــســاط ســخــن | دگـــر ره کـــنـــم تـــازه درج کـــهــن |
| بـــه اول ســخــن دادیــم دســتــگــاه | بــه آخــر قــدم نــیــز بـــنــمــای راه |
| صــفــائی ده ایــن خـــاک تـــاریــک را | کــه بــه بــیــنــد ایـن راه بــاریــک را |
| بــرانـم کــزیـن ره بــدیـن تــنــگــنــای | بـه خـشـنودی تـو زنم دسـت وپـای |
| حــفــاظــت چــنــان بــاد در کــار مــن | کـه خــشـنـود گـردی ز گـفـتــار مـن |
| چـــو از راه خـــشــنــودی آیــم بـــرت | نـپــیـچــم سـر از قـول پــیـغـمـبــرت |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
