کـرم گـســتــرا عـاجــز و مـضــطــرمبــگـسـتــر سـحــاب کـرم بــر سـرمبـه عـجـز و ضـعـیـفـی و پـیـریم بـینز اســبــاب قــوت فــقــیــریـم بــیـننــه د…
| کـرم گـســتــرا عـاجــز و مـضــطــرم | بــگـسـتــر سـحــاب کـرم بــر سـرم |
| بـه عـجـز و ضـعـیـفـی و پـیـریم بـین | ز اســبــاب قــوت فــقــیــریـم بــیـن |
| نــه دســتــی کــه کــاری بــرآیـد ازو | نـه پــایـی کــه راهـی گـشــایـد ازو |
| به بـخشایش و لطف دستی گشای | بـبـخشا بـر این پیر بی دست و پای |
| جـوانی که بـا دل سـیاهی گذشـت | بـه موی سـیه در تـبـاهی گـذشـت |
| سـیه مویی از من چـو بـرتـافت روی | تـو نـیز از دل مـن سـیاهی بـشـوی |
| چـو شـد مـویم از نـور پـیری سـفـید | مــگـــردان ز نــور خـــودم نــاامــیــد |
| دلـم را کـه آمـد سـیـاهـی پــســنـد | ز «نـور عـلـی نـور» کـن بـهـره مـنـد |
| سـیـاهـی دل شـد مـرا تـو بـه تـوی | بـه دل رفـت گـویی سـیـاهـی ز مـو |
| بــــســــی در دل ایــــن آرزو آیــــدم | کــه از دل ســیـاهـی بــه مـو آیـدم |
| ز مـوی ســفـیـد خــودم در حــجــاب | کــنــم از ســواد دل آن را خـــضــاب |
| گـرفـتــم کـه از دل شـود مـو سـیـاه | چـگـونه کـنـم راسـت پـشـت دوتـاه |
| چــنـان مــانـده ام در نـمـاز خــضــوع | کــه نــایـم دگــر بــا قــیـام از رکــوع |
| زمـانه کـمان وار پـشـتـم شـکـسـت | ز تـا سـرکـشـم بـر آن چـله بـسـت |
| کـنون می کـشـم زین کـمـان تـیر آه | هدف مـی کـنـم سـینه مـهر و مـاه |
| چــه حـاصـل ازیـن تــیـر گـردون گـذر | چـو هرگز نشـد صـید کـامی شـکـار |
| نــیـنــدازم آن را ز شــســت هــوس | غرض چیست از آنم تو دانی و بـس |
| نـخـواهـم ز تــو خــلـعـت خــسـروی | کــزان گـرددم پــشــت دولـت قــوی |
| نـخـواهـم ز تـو عـلـم و فـضـل و هنـر | کز افضال و احـسـان شـوم بـهره ور |
| نـخــواهـم ز تــو شـغـل اهـل صـلـاح | کــزان گـرددم حــور و جــنـت مـبــاح |
| دلـی خـواهـم از تــو پــر از درد و داغ | کـش از غـیـر درد تــو بــاشــد فـراغ |
| دلــی خــواهـم آزاده از تــاب و پــیـچ | در او غـیـر یـاد تـو نـگـذشـتـه هـیـچ |
| دلـی خـواهـم از هـر غـم و درد پـاک | زانــــدوه نــــایــــاب تـــــو دردنــــاک |
| کــه تــا کــنـج نــابــود مــنـزل کــنـم | ز عــالــم هـمــه رو در آن دل کــنـم |
| کـنـم نـیسـت نـقـش کـم و بـیش را | در آن نیسـتـی گـم کـنـم خـویش را |
| کـشـم سـر بـه جـلبـاب گـم بـودگی | ز گــم بــودگــی یــابــم آســودگــی |
| چـو مـاهـی شـوم غـرق دریای ژرف | زبــان را فـرو بـنـدم از صـوت و حـرف |
| بـرم ره بـه جـایی سـخـن مـخـتـصـر | کـه بـاشـم ز نوی و کـهن بـی خـبـر |
| تـو بـینی بـه من خویشتـن را نه من | تو گویی به من این سخن را نه من |
| نــیــایـم دگــر بــاز ازان نــیــســتــی | شــوم مــخــزن راز ازان نـیـســتــی |
| بدین پایه جامی کسی یافت دست | که در بـند هستی نشد پای بـست |
| ز نـاقـص فـروغــان نـظــر بــرگـرفــت | فــروغ از چــراغ پــیــمــبــر گــرفــت |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
