ای همـت هسـتـی زتـو پـیدا شـدهخــاک ضـعـیـف از تــو تــوانـا شــدهزیــرنــشــیــن عــلــمــت کــایـنــاتمـا بــتــو قـائم چـو تــو قـائم بــذاتهـســتـ…
| ای همـت هسـتـی زتـو پـیدا شـده | خــاک ضـعـیـف از تــو تــوانـا شــده |
| زیــرنــشــیــن عــلــمــت کــایـنــات | مـا بــتــو قـائم چـو تــو قـائم بــذات |
| هـســتــی تــو صـورت پــیـونـد نـی | تـو بـکـس و کـس بـتـو مـانـنـد نـی |
| آنــچــه تـــغــیــر نــپـــذیــرد تـــوئی | وانـکـه نـمـردسـت و نـمـیـرد تـوئی |
| ما همه فـانی و بـقـا بـس تـراسـت | مـلـک تـعـالـی و تـقـدس تــراسـت |
| خــاک بــه فـرمـان تــو دارد سـکـون | قـبــه خـضـرا تــو کـنـی بــیـسـتـون |
| جـز تـو فـلـکـرا خـم چـوگـان کـه داد | دیـک جـسـد را نـمـک جـان کـه داد |
| چـون قـدمـت بــانـک بــر ابـلـق زنـد | جـز تــو کـه یـارد کـه انـاالـحـق زنـد |
| رفـــتـــی اگـــر نـــامـــدی آرام تــــو | طـاقـت عـشـق از کـشـش نـام تـو |
| تــا کــرمـت راه جــهـان بــرگــرفــت | پـشـت زمـیـن بــار گـران بـرگـرفـت |
| گــرنـه زپــشــت کــرمــت زاده بــود | نـاف زمـیـن از شـکـم افـتــاده بــود |
| عـقـد پــرسـتــش زتـو گـیـرد نـظـام | جـز بـتـو بـر هست پـرستـش حرام |
| هـر کـه نـه گـویای تـو خـامـوش بـه | هـر چــه نـه یـاد تــو فـرامـوش بــه |
| ساقی شب دستـکش جام تـست | مرغ سحـر دسـتـخـوش نام تـست |
| پـــرده بـــرانـــداز و بـــرون آی فـــرد | گــر مــنــم آن پــرده بــهـم در نـورد |
| عــجــز فـلـک را بــه فـلـک وانـمـای | عـقـد جــهـانـرا زجــهـان واگـشـای |
| نـــســـخ کـــن ایــن آیـــت ایـــام را | مـســخ کـن ایـن صــورت اجــرام را |
| حـــرف زبـــانــرا بـــه قــلــم بـــازده | وام زمـــیـــن را بـــه عـــدم بــــازده |
| ظــلــمـتــیـانـرا بــنـه بــی نـور کــن | جـــوهــریــانـــرا زعـــرض دور کـــن |
| کرسی شش گوشه بهم در شکن | مــنــبــر نــه پــایـه بــهـم درفــکــن |
| حــقــه مـه بــر گــل ایـن مـهـره زن | ســنــگ زحــل بــر قــدح زهــره زن |
| دانـه کـن ایـن عـقـد شــب افـروز را | پــر بــشــکــن مــرغ شــب و روز را |
| از زمـی ایـن پـشـتـه گـل بـر تـراش | قـالـب یکـخـشـت زمـین گـومـبـاش |
| گـرد شـب از جـبـهـت گـردون بـریـز | جـبـهه بـیفـت اخـبـیه گـو بـرمـخـیز |
| تــــا کــــی ازیـــن راه نــــوروزگــــار | پـــرده ای از راه قـــدیــمــی بـــیــار |
| طــرح بــرانـداز و بــرون کـش بــرون | گـردن چــرخ از حــرکـات و ســکـون |
| آب بـــــریــــز آتـــــش بـــــیــــداد را | زیــرتـــر از خـــاک نــشـــان بـــاد را |
| دفـتــر افـلـاک شـنـاســان بــســوز | دیـده خــورشـیـد پــرسـتــان بــدوز |
| صــفـر کـن ایـن بــرج زطـوق هـلـال | بـاز کـن این پـرده ز مشـتـی خـیال |
| تــا بـــه تــو اقــرار خــدائی دهــنــد | بــر عــدم خــویـش گــوائی دهـنــد |
| غنچـه کمر بـسـتـه که ما بـنده ایم | گل همه تن جان که به تو زنده ایم |
| بـی دیتـسـت آنکـه تـو خـونـریزیش | بــی بــدلـسـت آنـکـه تـو آویـزیـش |
| مــــنـــزل شــــب را تــــو دراز آوری | روز فـــرو رفــــتــــه تــــو بــــازآوری |
| گـرچـه کـنـی قـهـر بــسـی را ز مـا | روی شـکـایـت نـه کـســی را ز مـا |
| روشــنـی عـقـل بــه جــان داده ای | چــاشــنــی دل بــه زبــان داده ای |
| چـرخ روش قطـب ثـبـات از تـو یافت | بــاغ وجـود آب حـیـات از تــو یـافـت |
| غـمـزه نسـرین نه ز بـاد صـبـاسـت | کـز اثــر خـاک تــواش تــوتــیـاسـت |
| پـرده سـوسـن که مصابـیح تـسـت | جـمله زبـان از پـی تـسبـیح تـست |
| بـنده نظـامی که یکی گوی تـسـت | در دو جـهان خـاک سر کوی تـست |
| خــاطــرش از مــعــرفــت آبــاد کــن | گـــردنـــش از دام غــــم آزاد کــــن |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
