بـه چـه مـاند جـهان مگـر بـه سـرابسپـس او تو چون دوی بـه شتـاب؟چـون شـدسـتــنـد خـلـق غـره بــدوهمه خرد و بزرگ و کودک و شاب؟زانـکـه مـدهوش گـشـتـه انـ…
| بـه چـه مـاند جـهان مگـر بـه سـراب | سپـس او تو چون دوی بـه شتـاب؟ |
| چـون شـدسـتــنـد خـلـق غـره بــدو | همه خرد و بزرگ و کودک و شاب؟ |
| زانـکـه مـدهوش گـشـتـه انـد هـمـه | انـدر ایـن خــیـمــه چــهـار طــنــاب |
| گــر نـدیـدی طــنـاب هـاش، بــبــیـن | جـملـگـی خـاک و بـاد و آتـش و آب |
| بــر مـثــال یـکــی پــلــیـتــه شــدی | چـنـد گـردی بـه سـایه و مـهـتـاب؟ |
| از چـه شـد همـچـو ریسـمـان کـهن | آن سرسـبـز و تـازه همچـو سـداب |
| خوش خوش این گنده پیر بیرون کرد | از دهــان تـــو درهــای خـــوشـــاب |
| وان نــقـــاب عـــقــیــق رنــگ تـــو را | کرد خوش خوش بـه زر ناب خـضاب |
| چــنــد گــفــتـــی و بـــر ربـــاب زدی | غـــزل دعـــد بـــر صـــفـــات ربـــاب |
| بــس کــن از قــصــه ربــاب کـنـونـک | زرد و نـالـان شــدی چــو رود ربــاب |
| چــون بــیـنــی کــه مــی بــدرنــدت | طمع و حـرص و خوی بـد چـو کلاب |
| پـس خـویشـت کشـید پـنجـه سـال | بـــر امـــیــد شـــراب و آب ســـراب |
| گــر نــه ای مــســت وقــت آن آمــد | کــه بـــدانــی ســـراب را ز شــراب |
| همـه بـگـذشـت بـر تـو پـاک چـو بـاد | مال و ملک و تـن درسـت و شبـاب |
| وین ستمگر جهان به شیر بـشست | بـــر بـــنــاگــوش هــات پـــر غــراب |
| ماندی اکنون خـجـل، چـو آن مفـلس | کـه بـه شـب گـنج بـیند اندر خـواب |
| چـشمت از خواب بـیهشی بـگشای | خـویـشـتــن را بــجــوی و انـدریـاب |
| سـپـس دین درون شـو ای خـرگوش | که بـه پـرواز بـر شـده اسـت عقاب |
| هـر زمـان بــرکـشـد بــه بــام بــلـنـد | زیـن سـیـه چـاه ژرفـت ایـن دولـاب |
| آنــگــهـیـت ای پــســر نــدارد ســود | بـا تـن خـویش کـرد جـنگ و عـتـاب |
| هـمـه آن کـن کـه گـر بــپــرســنـدت | زان تـــوانـــی درســـت داد جـــواب |
| گــر بـــتـــرســـی ز تـــافــتـــه دوزخ | از ره طـــاعـــت خــــدای مـــتــــاب |
| ســوی او تــاب کـز گـنـاه بــدوســت | خـلـق را پــاک بــازگـشـت و مـتـاب |
| گـــنــه نـــاب را ز نــامـــه خـــویــش | پـاک بــسـتـر بـه دیـن خـالـص نـاب |
| ز آتــش حــرص و آز و هــیـزم مــکــر | دل نـگــه دار و چــون تــنـور مـتــاب |
| ز آتـــش آز بـــرفــروخــتــه خــویــش | کـرد بــایـدت روی خــویـش کــبــاب |
| نـیـک بــنـگــر بــه روزنـامـه خــویـش | در مپـیمای خـاک و خس بـه خـراب |
| بــا تـن خـود حـسـاب خـویـش بـکـن | گر مقری بـه روز حـشـر و حـسـاب |
| بـــه حـــرام و خــطــا چـــو نــادانــان | مـفـروش ای پـسـر حـلـال و صـواب |
| مــرغ درویــش بــی گــنــاه مــگــیــر | کـه بــگـیـرد تــو را عــقـاب عــقـاب |
| ای ســپــرده عــنـان دل بــه خــطــا | تــنــت آبـــاد و دل خــراب و یــبــاب |
| بــر خــطــاهـا مــگــر خــدای نــکــرد | بـا تـو انـدر کـتـاب خـویش خـطـاب؟ |
| همچـو گرگان ربـودنت پـیشه اسـت | نـســبــتــی داری از کــلـاب و ذئاب |
| خــوی گـرگــان هـمـی کــنـی پــیـدا | گرچه پـوشیده ای جـسد بـه ثـیاب |
| در ثـــــیـــــاب ربـــــوده از درویـــــش | کی بـه دست آیدت بهشت و ثواب |
| کــارهـای چــپ بــه بــلــایـه مــکــن | کـه بـه دسـت چـپـت دهنـد کـتـاب |
| تـــخــم اگــر جــو بـــود جــو آرد بـــر | بــچـه سـنـجــاب زایـد از سـنـجـاب |
| خــود نـبــیـنـی مـگـر عــذاب و عــنـا | چــون نـمــائی مــرا عــنـا و عــذاب |
| چـــون از آن روز بـــرنــیــنــدیــشــی | کــه بـــریــده شــود درو انــســاب؟ |
| وانــدرو بـــر گــنــاه کــار، بـــه عــدل | قـطـره نـایـد مـگـر بــلـا ز ســحــاب |
| چــونــکــه از خــیــل دیـو نــگــریــزی | در حــصـار مـســبــب الـاســبــاب؟ |
| بـــر پـــی اســـپ جـــبـــرئیــل بـــرو | تـــا نـــگـــیـــردت دیــو زیــر رکـــاب |
| بـس نمـانده اسـت کـافـتـاب خـدای | سـر بـه مغـرب بـرون کـند زحـجـاب |
| تــو زغــوغــای عــامــه یـک چــنـدی | خـویشـتـن را حـذر کـن و مشـتـاب |
| ســـپـــس یــار بـــد نــمـــاز مــکـــن | کـه بـخـفـتـه اسـت مـار در محـراب |
| کـه شــود ســخــت زود دیـو لـعـیـن | زیــر نــعـــلــیــن بـــوتـــراب، تـــراب |
| بــر ره دیــن حــق پــیــش از صــبــح | خوش همی رو بـه روشنی مهتـاب |
| انـدر ایـن ره ز شـعـر حـجــت جــوی | چـو شـوی تـشـنه بـا جـلاب گـلاب |
| نو عـروسـی اسـت این که از رویش | خـــاطــر او فــرو کــشــیــد نــقــاب |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
