مــن دوش دیـدم ســر دل انـدر جــمــال دلــبــریسـنـگـین دلـی لـعـلـین لـبـی ایمـان فـزایی کـافـریاز جـان و دل گوید کسـی پـیش چـنان جـانانه ایاز سـیم و…
| مــن دوش دیـدم ســر دل انـدر جــمــال دلــبــری | سـنـگـین دلـی لـعـلـین لـبـی ایمـان فـزایی کـافـری |
| از جـان و دل گوید کسـی پـیش چـنان جـانانه ای | از سـیم و زر گوید کسـی پـیش چـنان سیمین بـری |
| لقمه شدی جمله جهان گر عشق را بودی دهان | دربـان شـدی جـان شـهان گر عـشـق را بـودی دری |
| من می شنیدم نام دل ای جـان و دل از تـو خجل | ای مانده اندر آب و گـل از عـشـق دلدل چـون خـری |
| ای جـان بـیا گوهر بـچین ای دل بـیا خوبـی بـبـین | المسـتـغاث ای مسـلمین زین آفتـی شـور و شـری |
| تـن خـود کی بـاشد تـا بـود فرش سـواران غمش | سر کیسـت تـا او سر نهد پـیش چـنان شه سروری |
| نـک نـوبـهـار آمـد کـز او سـرسـبـز گـردد عـالـمـی | چـون یار من شـیرین دمی چـون لـعـل او حـلـواگـری |
| هر دم بـه من گوید رخش داری چـو من زیبـارخی | هـر دم بــدو گــویـد دلـم داری چــو بــنـده چــاکــری |
| آمـد بـهـار ای دوسـتـان خـیـزیـد سـوی بـوسـتـان | امــا بــهــار مــن تــویـی مــن نــنــگــرم در دیـگــری |
| اشـکـوفـه هـا و مـیوه ها دارنـد غـنـج و شـیوه ها | مـا در گـلـســتــان رخــت رویـیـده چــون نـیـلـوفــری |
| بـلبـل چـو مطرب دف زنی بـرگ درختـان کف زنی | هر غنچه گوید چون منی باشد خوشی کشی تری |
| آمد بـهار مهربـان سـرسـبـز و خـوش دامن کشان | تــا بــاغ یـابــد زیـنــتــی تــا مــرغ یـابــد شــهـپــری |
| تـا خـلق از او حـیران شـود تـا یار من پـنهان شـود | تــا جــان مـا را جــان شــود کـوری هـر کـور و کــری |
| آن جـا که بـاشد شـاه او بـنده شود هر شـاه خـو | آن جــا کـه بــاشـد نـاز او هـر دل شـود سـامـنـدری |
| مـسـت و خـرامـان مـی رود در دل خـیـال یـار مـن | ماهی شـریفـی بـی حـدی شـاهی کریمی بـافـری |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
