بــه عـمـان یـکـی مـرغ فـرتــوت بــودکــه از مــاهــیــش قــوت و قــوت بـــودبـه جـز سـاحـل بـحـر مـنزل نداشـتبـه جـز ماهی از صید حـاصـل نداشـتبه قصدش…
| بــه عـمـان یـکـی مـرغ فـرتــوت بــود | کــه از مــاهــیــش قــوت و قــوت بـــود |
| بـه جـز سـاحـل بـحـر مـنزل نداشـت | بـه جـز ماهی از صید حـاصـل نداشـت |
| به قصدش همه چشم بودی چو دام | که چون شست از وی رسیدی به کام |
| چـنان شد بـر او ضعف پـیری درسـت | که اسـبـاب صـیادیش گشـت سـسـت |
| ز هـر طـعـمـه روزی تــهـی حـوصـلـه | وز آن ضـعـف و بــی حـاصـلـی در گـلـه |
| ز صـیـد غـرض چـشـم امـیـد بــسـت | بــه نـظـاره بــر طـرف دریـا نـشــســت |
| دو صــد جــوق مـاهـی در آن آبــگـیـر | همـی دید چـون نـقـش چـین بـر حـریر |
| رخ آب ازان مــاهــیـان جــا بــه جــای | چــو پــولــاد مـصــقــول جــوهـرنـمــای |
| بـه حـرمان دلـی داشـت زانها دو نیم | چــو مـحــروم مـفــلــس ز خــوان لئیـم |
| شــکـم گـرســنـه لـقـمـه از کـام دور | ز طــــــبــــــع غـــــذا جــــــوی آرام دور |
| ز نــاگــه یـکــی مــاهـی او را بــدیـد | بـــدو کــرد آغـــاز گــفـــت و شـــنــیــد |
| کــه ای آفــت جــان دلـخــســتــگـان | دل آزار خـــیـــل زبـــان بـــســـتـــگـــان |
| رســد از تـــو تــیــر بـــلــا فــوج فــوج | زره پــــوش از آنــــیـــم دایـــم ز مــــوج |
| کـنـون رفــتــه از کــار مـی بــیـنـمـت | بــه سـسـتـی گـرفـتـار مـی بــیـنـمـت |
| چـرا ریـخـت زیـنـسـان پــر و بــال تــو | ز قـــوت فـــرو مـــانــد چـــنــگـــال تـــو |
| بــگــفــتــا شــدم پــیـر و بــیـمــاریـم | درافـــکـــنـــد از پـــا بـــه ســـربـــاریــم |
| بــدیـم از ضــمــیـر بــدانـدیـش رفــت | پـشـیمـانـم از هـر چـه زین پـیش رفـت |
| ز مـن هـر کـه را زخـم جـانـی رسـید | هــمـــه از غـــرور جـــوانـــی رســـیــد |
| بـــر ایــن ســاحــل امــروز دارم قــرار | ز آزار هــــر جــــانــــور تــــوبـــــه کــــار |
| مـرا یـک دو شـاخ گـیـاه اسـت بــس | چــــرا جــــویـــم از حــــرص آزار کـــس |
| دلـم چــون شــد از وایـه طـبــع پــاک | گـرم لـقـمـه مـاهی نـبـاشـد چـه بـاک |
| خود آن لقمه آسیب جان و تـن است | که در وی نهان کرده صد سـوزن اسـت |
| بــیـا تــا ز هـر تــیـرگــی خــم زنــیـم | زمــانــی بــه هــم از صــفــا دم زنــیـم |
| دل از ظـلـمـت ظـلـم صـافـی کـنـیـم | بــه آیـیـن عــدلــش تــلــافــی کــنـیـم |
| بـر این قـول گـر اعـتـمـادیـت نـیسـت | وز این نـکـتـه در دل گـشـادیت نیسـت |
| بــگــیـر ایـن گـیـاه بــه هـم تــافــتــه | ز بــس تــافــتــه مــحــکــمـی یـافــتــه |
| دهانـم بـه آن رشـتـه مـحـکـم بـبـنـد | کـه تـا بــاشـی ایـمـن ز هـر نـاپـسـنـد |
| چـو بـیچـاره مـاهی شـنـید آن فـریب | نـمـانـد از فـریـبــنـده هـیـچـش نـهـیـب |
| گرفـت آن گیا را و سـویش شـتـافـت | گـذرگــاه خــود جــز گـلـویـش نـیـافــت |
| بـه یـک جـسـتـن او را ز جـا در ربــود | فـکـنـدش بـه جـایـی کـه گـویـی نـبـود |
| ربــود از کــف بــحــر مــشــتــی درم | نــهــان ســاخــت در غــلــه دان عــدم |
| بــیـا سـاقـی آن جــام گـیـتــی فـروز | کـــه شـــب را نـــهـــد راز بـــر روی روز |
| بــــده تــــا ز مـــکـــر آوران جـــهـــان | نــمــانــد ز مــا هــیـچ مــکــری نــهــان |
| بــیـا مـطـربــا هـمـچــو دانـا حــکـیـم | کـه مـی دانـد از نـبــض حــال سـقـیـم |
| بـنه بـر رگ چـنـگ انـگـشـت خـویش | بــدان درد پــنــهـان هـر ســیـنـه ریـش |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
