بــــه هـــر مـــدتــــی گـــردش روزگــــارز طـــرزی دگـــر خـــواهــد آمــوزگـــارســرآهـنــگ پــیـشــیـنـه کــج رو کــنــدنــوائی دگـــر در جـــهــا…
| بــــه هـــر مـــدتــــی گـــردش روزگــــار | ز طـــرزی دگـــر خـــواهــد آمــوزگـــار |
| ســرآهـنــگ پــیـشــیـنـه کــج رو کــنــد | نــوائی دگـــر در جـــهــان نــو کـــنــد |
| بـــه بــــازی درآیـــد چـــو بــــازیـــگـــری | ز پـــــرده بـــــرون آورد پــــیــــکــــری |
| بـــدان پـــیــکـــر از راه افـــســـونــگــری | کــنــد مــدتـــی خـــلــق را دلــبـــری |
| چــو پــیـری در آن پــیـکـر آرد شـکـسـت | جــوان پــیـکــری دیـگـر آرد بــدســت |
| بــدیـنــگــونـه بــر نــو خــطــان ســخــن | کــنــد تــازه پـــیــرایــه هــای کــهــن |
| زمــان تـــا زمــان خــامــه نــخــل بـــنــد | ســر نــخـــل دیــگــر بـــرآرد بـــلــنــد |
| چــو گــم گــردد از گــوهـری آب و رنــگ | دگــر گــوهـری ســر بــرآرد ز ســنـگ |
| عــروس مــرا پــیــش پــیـکــر شــنــاس | همین تازه روئی بـس است از قیاس |
| کـز ایـن نـامـه هـم گـر نـرفـتـی بــبـوس | سـخـن گـفـتـن تـازه بـودی فـسـوس |
| مــن آن تــوســنــم کــز ریــاضــت گــری | رســیـدم ز تــنـدی بــه فــرمـانـبــری |
| چـه گـنـج اسـت کـان ارمـغـانیم نیسـت | دریـغــا جــوانــی جــوانـیـم نـیـســت |
| جـوان را چـو گـل نـعـل بــرابــر شـسـت | چـو پـیری رسـد نـعـل بـر آتـشـسـت |
| در آن کــوره کــایـیـنــه روشــن کــنــنــد | چـو بـشکسـت از آیینه جـوشن کنند |
| دل هـرکـرا کـو سـخــن گـســتــر اسـت | سـروشـی سـرایـنـده یـارگـیـر اسـت |
| از ایـن پــیـشـتــر کـان سـخـنـهـای نـغـز | بــرآوردی انــدیــشــه از خــون مــغــز |
| ســرایــنــده ای داشــتـــم در نــهــفــت | که بـا من سـخـنهای پـوشـیده گفـت |
| کـنـون آن ســرایـنـده خــامـوش گـشـت | مـرا نـیـز گـفــتــن فـرامـوش گـشــت |
| نـیـوشــنـده ای نـیـز کـان مـی شــنـیـد | هــم از شــقــه کــار شــد نــاپــدیــد |
| چـو شاه ارسلان رفت و در خـاک خـفت | سخن چون تـوان در چـنین حال گفت |
| مـــگـــر دولـــت شـــه کـــنـــد یـــاریــی | درآرد بـــه مــن تـــازه گــفـــتـــاریــی |
| در انــدیــشـــه ایــن گــذرهــای تـــنــگ | هم از تـن تـوان شـد هم از روی رنگ |
| چــو طــوفــان انـدیـشــه را هـم گـرفـت | شــب آمـد در خــوابــگــاهـم گـرفــت |
| شـــبــــی از دل تـــنـــگ تـــاریـــک تـــر | رهــی از ســـر مـــوی بـــاریــکـــتـــر |
| در آن شــب چـــگــونــه تـــوان کــرد راه | دریــن ره چــگــونــه تــوان دیــد چــاه |
| فــلــک پـــاســگــه را بـــرانــدوده نــیــل | سـر پــاسـبــان مـانـده در پــای پـیـل |
| بـــر ایــن ســبـــزه آهــو انــگــیــخــتـــه | ز نــاف زمــیــن نــافــه هــا ریــخــتــه |
| نـه شـمـعـی کـه بــاشــد ز پــروانـه دور | نــه پــروانـه ای داشــت پــروای نــور |
| من آن شب نشستـه سوادی بـه چنگ | سـیه تـر ز سـودای آن شـب بـه رنگ |
| بـــه غــواصــی بـــحـــر در ســاخـــتـــن | گــه انـدوخــتــن گــاهـی انـداخــتــن |
| چـو پــاسـی گـذشـت از شـب دیـر بــاز | دو پـــاس دگــر مــانــد هــر یــک دراز |
| شــتــاب فـلـک را تــک آهـســتــه شــد | خـروسـان شـب را زبـان بـسـتـه شد |
| مــن از کــلــه شــب در ایـن دیـر تــنــگ | هـمـی بــافــتــم حــلـه هـفــت رنـگ |
| مـســیـحــا صــفــت زیـن خــم لـاجــورد | گــــــه ازرق بــــــرآوردم و گــــــاه زرد |
| مـــرا کـــاول ایـــن پــــرورش کـــاربــــود | ولــیـنــعــمــتــی در دهــش یـار بــود |
| عــمــاد خـــوئی خـــواجـــه ارجـــمــنــد | کـه شــد قـد قــایـد بــدو ســربــلـنـد |
| جـــهــان را ز گــنــج ســخــا کــرده پـــر | ز درج سـخـن بــر سـخـا بــسـتــه در |
| نــدیــدم کـــســـی در ســـرای کـــهــن | که دارد جـز او هم سـخـا هم سخـن |
| عــطــارد کــه بــیـنــد در او مــشــتــری | بــدیـن مــهــر بــردارد انــگــشــتــری |
| بــود مــدبــری کــان جــنــان را جــهــان | بــه نـیـرنـگ خــود دارد از مــن نـهـان |
| فــرو بــســتــه کــاری پــیـاپــی غــمـی | نه کس غمگساری نه کس همدمی |
| ز یــک قــابـــلــه چـــنــد زایــد ســخـــن | چـه خـرمـا گـشـایـد ز یـک نـخـل بـن |
| من آن شب تهی مانده از خواب و خورد | شـــنـــاور دریــن بـــرکـــه لـــاجـــورد |
| شبـی و چـه شب چـون یکی ژرف چـاه | فـتــاده درو رخــت خــورشــیـد و مـاه |
| شـبــی کـز سـیـاهـی بــدان پـایـه بــود | کــزو نــور در تــهــمــت ســایــه بــود |
| مـن از دولـت شـه کـمـنـدی بــه دسـت | گـرفـتـه بـسـی آهـوی شـیر مـسـت |
| درافــکــنــده طــرحــی بــه دریــای ژرف | بــه طــرح انـدرون مـاهـیـان شــگـرف |
| رصــد بــســتــه بــر طــالــع شــهــریــار | سـخـن کـرده بــا سـاعـت نـیـک بــار |
| بــدان تــا کــنــم شــاه را پــیــشــکــش | بــرآمـیـخـتـه خـیـل چـیـن بــا حـبـش |
| بـــه مـــنــزل رســـانــده ره انـــجـــام را | گـرو بـرده هـم صـبــح و هـم شـام را |
| در آن وحـــشــت آبـــاد فــتـــرت پـــذیــر | شــده دولـت شــه مـرا دســتــگــیـر |
| گـوهـر جـوی را تـیـشـه بـر کـان رسـیـد | جــگـر خـوردن دل بــه پــایـان رسـیـد |
| چــــو زریــــن ســــراپـــــرده آفــــتـــــاب | بــه خــر پــشــتــه کـوه بــرزد طـنـاب |
| مــن شــب نــیــاســوده بــرخــاســتــم | بـــه آســودگــی بـــزمــی آراســتــم |
| ســریــری بـــه آیــیــن ســلــطــانــیــان | زدم بـــر ســـر کـــوی روحـــانـــیـــان |
| بــســاطـی کـشــیـدم بــه تــرتــیـب نـو | بــراو کــردم انــدیــشــه را پــیـش رو |
| مـی و نـقـل و ریـحــان مـرا هـمـنـفــس | زبــان و ضـمـیـر و سـخـن بـود و بـس |
| سـرم چـون ز می تـاب مسـتـی گـرفـت | سخـن بـا سخـاهم نشستـی گرفت |
| در آمـــد بـــه غـــریـــدن ابـــر بـــلـــنـــد | فـرو ریـخـت گـوهـر بـه گـوهـرپـسـنـد |
| دلــم آتـــش و طـــالــعــم شـــیــر بـــود | زبــانـم در آن شـغـل شـمـشـیـر بـود |
| دو جـــا مـــرد را بــــود بــــایـــد دلـــیـــر | یـکــی نــزد آتــش یـکــی نـزد شــیـر |
| مــگــر آتــش و شــیــر هــم گــوهــرنــد | که از دام و دد هر چـه بـاشـد خـورند |
| چــو بــر دسـت مـن داد نـیـک اخــتــری | دف زهـــره و دفـــتــــر مـــشـــتـــری |
| گــه از لــطــف بـــر ســاخــتـــم زیــوری | گـه از گـنـج حــکـمـت گـشــادم دری |
| جــهــانــی بــه گــوهـر بــرانــبــاشــتــم | کـه چـون شـاه گـوهر خـری داشـتـم |
| دگــر بــاره بــرکــان گــشــادم کــمــیــن | بــرانـداخــتــم مــغــز گــنـج از زمـیـن |
| بـــه دعـــوی دروغــی نــبـــایــد نــمــود | زر و آتــــش ایـــنـــک تــــوان آزمــــود |
| شـــرفـــنـــامـــه را تـــازه کـــردم نـــورد | ســپـــیــداب را ســاخــتــم لــاجــورد |
| دگــر بــاره ایــن نــظــم چــیـنــی طــراز | بــبــیـن تــا کـجـا مـی کـنـد تـرکـتــاز |
| بـه اول چـه کشتـم بـه آخـر چـه رسـت | شـکـسـتـه چـنـین کـرد بـاید درسـت |
| بـسـی سـالـها شـد کـه گـوهر پـرسـت | نـیـاورد از اینـگـونـه گـوهـر بـه دسـت |
| فـــروشـــنـــده گـــوهـــر آمـــد پـــدیـــد | مــتــاع از فــروشــنــده بــایـد خــریـد |
| چــه فــرمــود شــه بـــاغــی آراســتــن | سـمـن کـشـتـن و سـرو پــیـراسـتـن |
| بــه ســرســبــزی شـاه روشـن ضـمـیـر | بــه نـیـروی فــرهـنـگ فــرمـان پــذیـر |
| یــکــی ســرو پــیــراســتــم در چــمــن | کــه بــر یـاد او مـی خــورد انـجــمــن |
| ســخــن زیـن نـمــط هـر چــه دارد نـوی | بـــدیــن شــیــوه نــو کــنــد پــیــروی |
| دلــی بــایــد انــدیـشــه را تــیـز و تــنــد | بــرش بــر نـیـایـد ز شــمـشـیـر کـنـد |
| سـخـن گـفـتـن آسـان بــر آن کـس بـرد | کـه نظـم تـهیش از سـخـن بـس بـود |
| کــســی کــو جــواهـر بــرآرد ز ســنــگ | بـه دشـواری آرد سـخـن را بـه چـنگ |
| غـــلــط کـــاری ایــن خـــیــالــات نــغـــز | بـــرآورد جـــوش دلـــم را بـــه مــغـــز |
| ز گـــرمـــی ســـرم را پــــر از دود کـــرد | ز خـشـگـی تـنـم را نمـک سـود کـرد |
| بــه تــرتــیـب ایـن بــکـر شــوهـر فـریـب | مـرا صـابــری بــاد و شـه را شـکـیـب |
| ســخــن بــیـن کــجــا بــارگــه مـی زنـد | چـه می گویم او خود چـه ره می زند |
| نـدانـم کــه ایـن جــادوئیـهـای چــســت | چـگـونـه دریـن بــابــلـی چــاه رسـت |
| کـــه آمــوخـــت ایــن زهــره را زیــر زنــد | کــه ســازد نــواهــای هــاروت بــنــد |
| بـــدیــن ســحــر کــو آب زردشــت بـــرد | بـــســا زنــد را کــاتـــش زنــده مــرد |
| کــجـــا قـــطـــره تـــا در بـــه دریــا بـــرد | خــرد آرد و زیـن بــصــره خــرمــا بــرد |
| مـن آن ابــرم ایـن طـرف شـش طـاق را | کــه آب از جــگـر بــخــشــم آفــاق را |
| هـمـه چــون گـیـا جــرعــه خــواران مـن | ز مـن سـبـز و تـشـنـه بـه بـاران مـن |
| چــو ســایــه کــه هــنــجـــار دارد ز نــور | وزو دارد آمــــیــــزش خــــویـــش دور |
| ز من گـر چـه شـوریده شـد خـوابـشـان | هم از فـیض جـوی مـنـسـت آبـشـان |
| هــمــه صــرف خــواران صــرف مــنــنــد | قــبــالــه نــویــســان حــرف مــنــنــد |
| مــن ادرار ایــن فــیــض از آن یــافـــتـــم | کـه روی از دگـر چـشـمـه ها تـافـتـم |
| بــــه خـــلـــوت زدودم ز پــــولـــاد زنـــگ | کــه مــیـنــا پــذیــرد ز یــاقــوت رنــگ |
| چــو مــن کــردم آیــیــنــه را تـــابـــنــاک | پــذیــرنــده پـــاک شــد جــای پـــاک |
| نـخـوانـدی کـه از صـقـل چـیـنـی حـصـار | چــگــونــه ســتــد رومــیـان را نــگــار |
| چـو خـواهـی کـه بـر گـنـج یـابـی کـلـید | نـبــایـد عــنــان از ریـاضــت کــشــیـد |
| مــثــل زد در ایــن آنــکــه فــرزانــه بـــود | کــه بــرنــایــد از هــیــچ ویــرانــه دود |
| بـــســا خــواب کــاول بـــود هــولــنــاک | نــشــاط آورد چـــون شــود روز پـــاک |
| بـــســـا چـــیـــز کـــو دردل آرد هـــراس | سـرانـجـام از آن کـرد بــایـد سـپــاس |
| جــهـان پــر شـد از دعـوی انـگـیـخــتــن | بــریـن نـطـع تـرسـم ز خـون ریـخـتـن |
| چـــو بــــاران فـــراوان بــــود در تـــمـــوز | هـوا ســرد گــردد چــو بــردالـعــجــوز |
| چـــو بـــاران هـــوا تـــر نـــمـــایـــد ز آب | نـــســـوزانـــد آن چـــرک را آفـــتـــاب |
| چـــو بـــر عــادت خـــود درآیــد خـــریــف | هــوا دور بـــاشـــد ز بـــاد لــطـــیــف |
| وبـــــا خـــــیـــــزد از تـــــری آب و ابـــــر | کـه بـاشـد نفـس را گـذرگـه سـطـبـر |
| بـــبـــایــد یــکــی آتـــش افـــروخـــتـــن | بــرو صـنـدل و عـود و گـل سـوخـتــن |
| مـن آن عــود ســوزم کـه در بــزم شــاه | نـدارم جــز ایـن یـک وثــیـقــت نـگــاه |
| خـــدای از پـــی بـــنـــدگـــیــم آفـــریــد | بــجــز بــنـدگــی نـایـد از مــن پــدیـد |
| بـــه نــیــک و بـــه بـــد مــرد آمــوزگـــار | نــپـــیــچـــد ســـر از گــردش روزگــار |
| بـــهــرچـــش رســد ســازگــاری کــنــد | فــلـک بــرســتــیـزنـده خــواری کـنـد |
| نـــدارد جـــهــان خـــوی ســـازنــدگـــان | نـــســــازد نـــوا بــــا نـــوازنـــدگــــان |
| چـو ابــریـشـمـی بــسـتـه بـیـنـد بـسـاز | کــنــد دســت خــود بــر بــریـدن دراز |
| دو کـرم اسـت کـان در بـریشـم کـشـی | کـــنـــد دعـــوی آبــــی و آتــــشـــی |
| یــکـــی کـــارگـــاه بـــریـــشـــم تـــنـــد | یـــکـــی کـــاروان بـــریـــشـــم زنـــد |
| دو بــاشــد مـگـس انـگــبــیـن خــانـه را | فــریـبــنـده چــون شــمــع پــروانـه را |
| کـنـد یـک مـگـس مـایـه خـورد و خــفـت | بــه دزدی خــورد دیـگـری در نـهـفـت |
| یـکـی زان مـگـس کـه انـگـبـیـن گـر بـود | بـه از صد مگس که انگبـین خـور بـود |
| از آن پــیـش کـارد شـبــیـخــون شـتــاب | چــــو دراج در ده صـــلـــای کـــبــــاب |
| ز حــرصــی چــه بــایـد طـلـب کـرد کـام | کـه گـه ســوخــتــه داردت گـاه خــام |
| اگــر جـــوش گــیــری بـــســـوزی ز درد | و گر بـر نجـوشی شوی خـام و سـرد |
| ســپــهـر اژدهـائیـسـت بــا هـفـت سـر | بــه زخـمـی کـی انـدازد از مـه سـپـر |
| دریــن طـــشـــت غـــربـــالــی آبـــگــون | تـو غربـال خـاکی فلک طـشـت خـون |
| گـر او بــا تــو چـون طـشـت شـد آبــریـز | تـو بــا او چـو غـربــال شـو خـاک بـیـز |
| کــجـــا خـــاکــدان بـــاشـــد و آبـــگــیــر | ز غـربــال و طــشــتــی بــود نـاگـزیـر |
| فـسـونـگـر خـم اسـت این خـم نیلـگـون | کـه صـد گـونـه رنـگ آیـد از وی بــرون |
| اگــر جــادوئی بــر خــمـی شــد ســوار | خـمـی بــیـن بــرو جـادوان صـد هـزار |
| حــســاب فــلــک را رهـا کــن ز دســت | که پـستـی بـلند و بـلندیست پـست |
| گــهــی زیــر مــاگــاه بــالــای مــاســت | اگـر زیـر و بــالـاش خــوانـی رواســت |
| دریـن پـرده بــا آسـمـان جـنـگ نـیـسـت | که این پرده بـا کس هماهنگ نیست |
| چـه بــازیـچـه کـیـن چـرخ بـازیـچـه رنـگ | نــبـــازد در ایــن چـــار دیــوار تـــنــگ |
| کــســی را کــه گــردن بـــرآرد بـــلــنــد | هــمــش بــاز در گــردن آرد کــمــنــد |
| چــو روبـــاه ســرخ ار کــلــاهــش دهــد | بــخــورد ســگــان ســپــاهـش دهـد |
| دریـن چــار ســو چــنــد ســازیـم جــای | شـکـم چـارسـو کـرده چـون چـارپـای |
| ســرآنــگــاه بــر چــار بــالــش نــهــیــم | کــزیـن کــنــده چــاربــالــش رهــیــم |
| ربـــاطـــی دو در دارد ایــن دیـــر خـــاک | دری در گــــریـــوه دری در مـــغــــاک |
| نــیــامــد کــســی زان در ایـنــجــا فــراز | کــزیــن در بــرونــش نــکــردنــد بـــاز |
| فـسـرده کـسـی کـو دریـن چـاه بـسـت | چو بـرف اندر افتاد و چون یخ بـبـست |
| خـنـک بـرق کـوجـان بـه گـرمـی سـپـرد | بـه یک لحظه زاد و بـه یک لحظه مرد |
| نه افسرده شمعی که چـون بـرفروخـت | شبـی چند جـان کند و آنگاه سوخت |
| کـسـیـرا کـه کـشـتـی نـبـاشـد درسـت | شـنـاور شـدن واجــب آیـد نـخــسـت |
| نــبــیـنـی کــه مــاهـی بــه دریـای ژرف | نــیـنــدیـشــد از هـیـچ بــاران و بــرف |
| شــتــابـــنــده را اســب صــحــرا خــرام | یـرق داده بـه زآن کـه بــاشـد جـمـام |
| جـهان آن جـهان شـد کـه از مـکـر و فـن | گــه آب تــو ریـزد گــهــی خــون مــن |
| سـپــهـر آن سـپــهـرسـت کـز داغ و درد | گــه از رق کـــنــد رنــگ مــا گــاه زرد |
| دریـن ره کــســی پــرده دانــد نــواخــت | کـه هـنـجـار ایـن ره تـوانـد شـنـاخـت |
| بـــه رهــبـــر تـــوان راه بـــردن بـــســـر | ســــر راه دارم کــــجـــــا راهــــبـــــر |
| چــنـان وقــت وقــت آیـدم مــرگ پــیـش | کــه امـیـد بــردارم از عــمـر خــویـش |
| دگـــر بــــاره غـــفـــلـــت ســـپـــاه آورد | ســـرم بــــر ســـر خـــوابـــگـــاه آورد |
| خـیـالـی بــه خـوابــی بــه در مـی بــرم | بـه افسـانه عـمری بـه سـر می بـرم |
| بــه ایــن پــر کــجــا بـــر تــوانــم پــریــد | بـه پـائی چـنـین در چـه دانـم رسـیـد |
| بـــدیــن چـــار ســـوی مــخـــالــف روان | نـیـم رســتــه گـر پــیـرم و گـر جــوان |
| اگـــر وقــــع پــــیـــران درآرم بــــه کــــار | جـــــدا مــــانــــم از مــــردم روزگــــار |
| وگــر بــا چــنــیــن تــن جــوانــی کــنــم | بــه جــان کــســان زنـدگـانـی کــنـم |
| هـمـان بــه کــه بــا هـر کـهـن تــازه ای | نـــمـــایـــم بــــقـــدر وی انـــدازه ای |
| مـــگـــر تـــارهــا کـــردن ایــن بـــنـــد را | نــیــازارم ایــن هــمــرهــی چــنــد را |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
