بسم الله الرحمن الرحیمای بــــه یـــادت تــــازه جـــان عـــاشـــقـــانزاب لـــطـــفـــت تـــر زبــــان عـــاشـــقـــاناز تـــو بــــر عـــالـــم فـــ…
| بسم الله الرحمن الرحیم | |
| ای بــــه یـــادت تــــازه جـــان عـــاشـــقـــان | زاب لـــطـــفـــت تـــر زبــــان عـــاشـــقـــان |
| از تـــو بــــر عـــالـــم فـــتــــاده ســـایـــه ای | خـــوبــــرویـــان را شـــده ســـرمـــایـــه ای |
| عـــاشــــقـــان افـــتــــاده آن ســــایـــه انـــد | مـــانـــده در ســـودا ازان ســـرمـــایــه انــد |
| تـــا ز لــیــلــی ســـر حـــســنــت ســر نــزد | عــشــق او آتـــش بـــه مــجــنــون در نــزد |
| تـــا لــب شــیــریــن نــکــردی چــون شــکــر | آن دو عــاشــق را نـشــد پــر خــون جــگــر |
| تـــا نــشــد عــذرا ز تـــو ســـیــمــیــن عــذار | دیـــده وامـــق نـــشـــد ســـیـــمـــاب بـــار |
| گفت و گوی حسن و عشق از توست و بس | عـاشــق و مـعـشـوق نـبــود جــز تــو کـس |
| ای بــه پــیـشـت حــسـن خـوبــان پــرده ای | تـــو بـــه پـــرده روی پـــنـــهــان کـــرده ای |
| پــــرده را از حــــســــن خــــود پــــروردگـــی | مــی دهــی زان دل بـــرد چــون پـــردگــی |
| بــس کـه روی خــوب تــو بــا پــرده سـاخــت | پـــرده را از روی تـــو نــتـــوان شـــنــاخـــت |
| تــا بــه کـی در پــرده بــاشـی عـشـوه سـاز | عــالــمــی بــا نــقــش پــرده عــشــقــبــاز |
| وقـت شـد کـیـن پــرده بــگـشـایـی ز پــیـش | خــالــی از پـــرده نــمــایــی روی خــویــش |
| در تـــمــاشـــای خـــودم بـــیــخـــود کـــنــی | فـــارغ از تـــمــیــیــز نــیــک و بـــد کـــنــی |
| عــاشــقــی بـــاشــم بـــه تـــو افــروخــتـــه | دیــــده را از دیــــگــــران بـــــر دوخــــتـــــه |
| ای در اطــــوار حــــقــــایــــق ســــیــــر تــــو | نــیــســـت در کـــار خـــلــایــق غـــیــر تـــو |
| گــر چــه بـــاشــم نــاظــر از هــر مــنــظــری | جـــز تـــو در عـــالــم نــبـــیــنــم دیــگـــری |
| جـــلـــوه گـــر در صـــورت عـــالـــم تــــویـــی | خــــرده دان در کــــســــوت آدم تــــویــــی |
| از حـــریـــم تـــو دویـــی را بـــار نـــیـــســـت | گـفــت و گـوی انـدک و بــســیـار نـیـســت |
| از دویــی خــواهــم کــه یــکــتـــایــم کــنــی | در مـــقـــامـــات یــکـــی جـــایــم کـــنـــی |
| تـــــا چـــــو آن کــــرد رهــــیــــده از دویــــی | ایــن مـــنــم گـــویــم خـــدایــا یــا تـــویــی |
| گـر مـنـم، ایـن عــلـم و قـدرت از کـجــاســت | ور تویی، این عجز و سستی از که خاست |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
