بـوعـلی طـوسـی که پـیر عهد بـودســالــک وادی جــد و جــهـد بــودآن چـنان جـا کو بـه ناز و عـز رسـیدمن ندانم هیچـکـس هرگـز رسـیدگـــفــــت فــــردا اهـ…
| بـوعـلی طـوسـی که پـیر عهد بـود | ســالــک وادی جــد و جــهـد بــود |
| آن چـنان جـا کو بـه ناز و عـز رسـید | من ندانم هیچـکـس هرگـز رسـید |
| گـــفــــت فــــردا اهـــل دوزخ زار زار | اهـل جـنـت را بــپـرسـنـد آشـکـار |
| کـز خــوشـی جــنـت و ذوق وصـال | حـال خود گویید بـا ما حسب حـال |
| اهل جـنت جـملـه گـویند این زمـان | خوشی فردوس بـرخاست از میان |
| زانـک مـا را در بــهـشـت پـر کـمـال | روی بــنـمـود آفــتــاب آن جــمــال |
| چـون جـمـال او بـه مـا نـزدیک شـد | هشت خلد از شرم آن تاریک شد |
| در فــروغ آن جــمـال جــان فـشــان | خـلـد را نـه نـام بـاشـد نه نـشـان |
| چون بـگویند اهل جنت حال خویش | اهـل دوزخ در جــواب آیـنـد پــیـش |
| کـای همـه فـارغ ز فـردوس و جـنان | هرچ گـفـتـید آنچـنانسـت، آنچـنان |
| زانک ما کاصـحـاب جـای ناخـوشـیم | از قـدم تــا فــرق غــرق آتــشــیـم |
| روی چــون بــنـمـود مــا را آشــکــار | حــســرت وامـانـدگــی از روی یـار |
| چـون شـدیم اگه کـه ما افـتـاده ایم | وز چـنـان رویـی جــدا افـتــاده ایـم |
| ز آتــش حــســرت دل نــاشــاد مــا | آتـــش دوزخ بــــبــــرد از یـــاد مـــا |
| هـر کــجــا کـیـن آتــش آیـد کــارگـر | ز آتــش دوزخ کــجــا مــانـد خــبــر |
| هرک را شد در رهش حسرت پدید | کـم تــوانـد کــرد از غــیـرت پــدیـد |
| حــســرت و آه و جــراحــت بــایـدت | در جـراحـت ذوق و راحـت بــایـدت |
| گـر دریـن مـنـزل تـو مـجـروح آمـدی | مــحــرم خــلــوت گــه روح آمــدی |
| گـر تـو مجـروحـی دم از عـالـم مزن | داغ مـی نه بـر جـراحـت، دم مـزن |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
