قالب شعر: شعر نیمایی
باد
باد بی قرار
باد دمدمی مزاج
باد اول بهار
گراز نر
در رگان او هزارها هزارپای مایع اند
پایکوبی هزارها هزار پا و ناگهان…
جنون جانور
شور زندگی
مثل افعی ای میان شعله هیس می کشد
مثل یک خروس بال بال می زند
گراز طعم سهمناک خون خویش را
لا به لای پرزهای تشنۀ زبان خویش می چشد
پره های بینی اش غریو می کشند
پلک های سرخ می پرند
طنین طبل آتشین جنگ تن به تن زبانه می کشد
و قطره های خون
شبیه صد هزار آبشار بی مهار
به سوی مقصدی هجوم می برند
باد
باد بی قرار
باد دمدمی مزاج
باد نوبهار مملو از نسیم خیس ماده ای است
وقار گام
یقین کام
هر قدم تبلور توالی اراده ای است
هر قدم بلوط در هجوم سیل ایستاده ای است
دارکوب طبل می زند
موریانه ها سکوت می کنند
و زندگی…
همیشه چیز ساده ای است