کوثر شیخ نجدی – یک تکه نابم ……اما

هر جا که خفتگان، چادر آفتاب می دَرَند
شولای آتشم ، چو نگهبان زیادی ام

آتشفشان به دامن و خورشید بر شانه ام
کوهم، که به شهر کوفیان زیادی ام

یوسف به چاه می برند و عزیز می خرند
من خود به چاه می سِپرم سَر، به زندان زیادی ام

مستم، پیاله پیاله خون می خورد دلم
شاه جهانم و به محراب “زمان ” زیادی ام

یک تکه نابم ، ز دو چشم خدا چکیده ام
اما چو استخوان به گلوی جهان زیادی ام

یک عمر “خیبرِ” تاریخ در حضورم شکسته است
مَردَم، چگونه میان در و دیوارِ پریشان زیادی ام؟

……..
#کوثر_شیخ_نجدی