چَشم ِ غزل خُمار و خال ِ لبش مرا کشت …!
چشم ِغزل خُمار و خال ِ لبش مرا کشت
کمر نیست نی قلیون آن غَبغَبَش مرا کشت
زلف ِ سیه چون زاغی افشان شده بنا گوش!
اندام ظریف وخوش فرم،ریز و بَمَش مرا کشت
لب قیطونی و زیبا آراسته دل فریباست!
بوی سپند و عِطرش الحق غَمَش مرا کشت
بهارینه نگاهش سر سبز و بی بهانه !
جام شرابی دردست بیش و کمَش مرا کشت
دو برکه ی پر از اشک در هاله ای مُنَوَّر !
رنگین کمان ِ عُشاق چَشم ِ تَرَش مرا کشت
عرفان به خود ندیده دریای عیش و هستی
چشم ِ خُمار و زیبا مُشک ِ بَرَش مرا کشت
چشم ِ غزل خمار و خال ِ لَبَش مرا کشت
کمرنیست نی قلیون آن غَبغَبَش مرا کشت
مهدی عرفانیان