پر شد اندشه ز عشق یار خوش

پر شد اندشه ز عشق یار خوش

بود در این ماجرا او غار خوش

پر زدم در پیشوازش بر رسم

می رسیدم دیدم او را نار خوش

صحبتی دارد سر و سامان اوست

سوختم تا صبح از اغیار خوش

سوز عشق آتشین من کجاست

خاک آن را یک قلم بردار خوش

کیست با ما من در سخن گردن فراز

آمدم این راه بر دربار خوش

من شدم آواره در دشت و دمن

گل برفت از دست بلبل زار خوش

کی رسد تا برقرار افتد دمن

در کنار گل بُوَد آن خار خوش

مار و موران در کنار مردگان

زندگان باشند چون عطار خوش

یاس و نسرین و شقایق کوی ماست

می وزد باد صبا آثار خوش

چون اذان می گفت آن مرغ سحر

سجده افتادیم با هم کار خوش

زارعی را بر تو بسپارم خدا

حال او را دار در پرگار خوش

تا نفس باقیست دستم بر دعاست

گر چه دورم حال من انگار خوش

#زینالعابدین_زارعی_انگورانی