قالب شعر: غزل

با نگاه نافذش صد رخنه در جان کرد و رفت

خانه ی آباد دل را ساده ویران کرد و رفت

رازهایم پشت دیوار دلم در پرده بود

آمد و اصرار قلبم را نمایان کرد و رفت

چشمهایم قبل از او با غم غریبی می نمود

با کلامش چشم من را غرق باران کرد و رفت

طفلکی قلبم خبر از غصه ی عالم نداشت

کودک احساس را سر در گریبان کرد و رفت

تا که دیدم‌ زلف او را شد سیه دنیای من

روزگارم را چو موهایش پریشان کرد و رفت