قالب شعر: ترجیع بند

پروانه
..
پروانه های دشت آلاله
چرخ اِیزنِن اطراف اِی لالَه
تاب اِیخَرِن چِی دیک دَم اَودا
ترس اِیکِنِن از جیغ وَهکالَه
آه اِیکِنِن با ناله هم سودا
رقص اِیکِنِن با تَرکَه وُ تالَه
اِیگَردِه رُوزَل عاشقِ شیدا
اِیخَوسِه شَویَل مِن چَمِ چالَه
.
شاید مُو هَم وابُوم وَ پروانه
..
رِی خارلِ بالاسَرِ دیوار
مِن خَهکَلِ هیبایِ تَلوارَه
تَش اِیزنِن مِن خرمنِ پیوار
شَرم ایکنِن از خویش همواره
پیت اِیکنِن چِی بَرد مِن کیفار
پیچ اِیخَرِن بَی تابِ گهوارَه
بار اِیکِنِن از مقصدِ دلوار
کوچ اِیکنِن تا باغ هِلوارَه
.
شاید مُو هَم وابُوم وَ پروانه
..
خانه به دوشم همچو پروانه
مستم چو او بی جام و پیمانه
دیوانه یِ رفتار او با شمع
دیوانه من هستم نه پروانه
میدانم او مردانه می ماند
بر قول خود مردانه پروانه
هیچی نباشد بهتر از ایثار
هیچکس ندونه کار فردانه
.
شاید مُو هَم وابُوم و پروانه