پدر نقاش بود
پدرم نقاش بود و رو بومش
یه دنیا شوقِ زیبایی
دلش لبریز از غم بود
و عاشق بود توو تنهاییش
پدرم نقاش بود اما
با دستای پر از پینه
هنوزم ترکشِ جنگو
توی آغوش می‌بینه
یه روزی واسه ی خاکش
گذشت از عمر و از جونش
برگشت با ترکش و باروت
که جا خوش کرده توو خونش
پدرم نقاش بود اما
قلم‌موش دست کارگر شد
واسه نونِ شبِ خونه
شب و روزش با غم سر شد
ثروتی نداشت ولی واسه ما
تا جایی که می‌تونست جنگید
از خودش گذشت و سوخت اما
کسی تنهاییشو نشنید…
پدرم زنده‌ست ولی خسته‌ست
بشکنه دستای این دنیا
ببین چطوری پیرش کرد
میونِ غصه‌ها تنها…آه…
پدرم نقاش بود اما
رنگِ موهاش سفید شد و سرد
شاهکارِ روی بومش شد
یه کوه از غصه و از درد
دستای پر پینه‌تو می‌بوسم
تویی تنها پناهِ من
بمون نقاشِ این خونه
پدر، ای تکیه‌گاهِ من…