پانته آ عسکری – آخرین خورشید

وامانده خسته خفته ی بر بامِ خوف و خشم
ایمانِ سرزمینِ هبل های بی شمار

در سینه ها سرابِ عطش، موج می زند
تندابِ تلخِ نخوت و رخوت به چشمِ تار

لب های گریه گیرِ ظفرمندِ پوزخند
دستانِ سینه کوبِ هیاهوی بی حصار

آماجِ سنگ می شود آغوشِ عاشقت
در شهرِ ناله پرورِ شب نوشِ نوحه بار

بیعت نمی کنی تو و خواهی گذاشت باز
بر قلبِ روزِ واقعه داغی به یادگار

گرم است جای پای پیام آورانِ صبح
خون است رنگِ جاریِ آوازِ جویبار

خورشیدِ آخرینی و خاموش می کنی
غوغای این غروبِ غم انگیزِ پر غبار