قالب شعر: {قالب شعر:35}

تسبيح خداوند را می‌توان:
در وزن آهنگ كبوتران؛
كه با تكرارِ حجم صدای خود،
نغمه‌ی «بغ» می‌گويند؛
و خدای را می‌جويند،
دريافت!
***
تسبيح خداوند را می‌توان:
در حق حقِ مرغ حق؛
در هوهوی باد؛
و در سرور سرو آزاد،
پیدا نمود!
***
تسبيح خداوند را می‌توان:
در صدای بی صدای درختان؛
كه با سبزی تمام،
سرها به آسمان افراشته؛
و دست ها به دعا برداشته‌اند؛
و در گوش باد نجوا می‌نمایند؛
به فریاد تمام شنید!
***
تسبيح خداوند را می‌توان:
در سجود پيوسته‌ی هر رود،
كه روز تا روز،
دشت به دشت،
مسيرها را با سينه می‌رود؛
***
و در صدای لرزشِ بلندآبشاری؛
که به کرنش تمام،
سر به زیر می‌آرد،
ديد و شنيد!
***
تسبيح خداوند را می‌توان؛ حتّی:
در صدای غرّش ابرهای سياه،
احساس نمود!
***
آسمان؛
زمين؛
و هر آن چیزی؛
که نشانی از وجود دارد،
در تسبيح سبزِ بی كرانه‌ی عشق جاری است؛
پس تو ای انسان!
چرا نسیان؟
چرا در ستايش ايمان،
زبانِ جان به وصف نگشايی؛
و خدايت را،
با نهايتِ ارادت،
عبادت ننمايی؟!
زهرا حکیمی بافقی، کتاب راز و نیاز، اصفهان: نشر شهید فهمیده، ۱۳۹۲.